Επισκέψεις Mr. Foodoso στο Trattoria L'avvolgibile

Ήταν η δεύτερη φορά που πηγαίναμε. Η πρώτη μας άφησε με κάποιες αμφιβολίες, γι' αυτό επιστρέψαμε στις 30 Ιουλίου ακριβώς για να διευκρινίσουμε τα πράγματα — ιδίως για την καρμπονάρα.

Ξεκινώ από τα λουλούδια της κολοκύθας γιατί εκεί δεν υπάρχει τίποτα να συζητήσουμε: δύο λουλούδια με 4€, μεγάλα, ανοιχτά, με τηγάνισμα όπως πρέπει. Υπήρχε μοτσαρέλα, το λουλούδι φαινόταν. Εντάξει. Τα παραγγέλνω κάθε φορά χωρίς να το σκέπτομαι.

Το σουπλί είναι άλλο θέμα. Καλό, ναι, αλλά το ρύζι ήταν λίγο ξηρό και η εξωτερική τραγανότητα θα μπορούσε να είναι καλύτερη. Δεν είναι ένα σουπλί που θα θυμάσαι, ας πούμε ένα τίμιο σουπλί.

Η καρμπονάρα — λόγος της επιστροφής — βελτιώθηκε σε σχέση με την πρώτη επίσκεψη, αυτό πρέπει να το πω. Το γουανσιάλε ήταν επεξεργασμένο καλά, το ντύσιμο με το αυγό δούλευε. Μόνο που τα σπαγγέτι ήταν ακόμα λιγάκι πέρα από το σωστό και το πιπέρι δεν ήταν αισθητό. Βελτιωμένη, αλλά όχι ακόμα αυτή που θα σου μείνει στο μυαλό.

Ο κάσιο ε πέπε των τονναρέλι ήταν λίγο ξηρός. Χρειαζόταν περισσότερη πεκορίνο, περισσότερη κρεμώδες. Καλός αλλά μένει κάτω από τις προσδοκίες για εκείνο το πιάτο.

Ένα όμορφο πράγμα: τον καφέ τον φέρνουν στη μόκα. Μικρή χειρονομία, αλλά σου κάνει να καταλάβεις πού στέκονται.

Η εξυπηρέτηση — ένα αγόρι μόνο για όλα τα τραπέζια — ήταν προσεκτική και επικοινωνιακή, τίποτα να πω.

40€ και στους δύο, άρα περίπου 20 ο καθένας. Για τη Ρώμη, για αυτά που φάγαμε, πάει.

Α, κοιτάζοντας τα άλλα τραπέζια είδαμε μια τεράστια κοτολέτα και κάποια πιάτα ψαριού που είχαν ενδιαφέρον. Μπορεί την επόμενη φορά να εξερευνήσουμε και έξω από τα κλασικά ρωμαϊκά.

Πήγαμε με την οικογένεια την άλλη βραδιά, παρασυρμένοι από τις διαδικτυακές κατατάξεις που τοποθετούν το carbonara τους ανάμεσα στα καλύτερα της Ρώμης. Θέλαμε να το επαληθεύσουμε.

Το μαγαζί είναι μικρό, στυλ ρετρό, χωρίς περιττές διακοσμήσεις. Ευγενικό σερβίς, ατμόσφαιρα αληθινής ταβέρνας. Ξεκινάμε με τα ορεκτικά: καλό supplì, γεμάτο με ντομάτα και βασιλικό που κόβει, μόνο που η σάρωση ήταν μαλακή. Κρίμα. Το άνθος κολοκύθης όμως, δεν έχει κάτι να πει κανείς.

Φτάνουμε στα πρώτα πιάτα, που είναι το δυνατό σημείο. Το carbonara είναι πολύ καλό, κρεμώδες, άφθονο και καλά κατεργασμένο guanciale. Αλλά. Τα σπαγέτι ήταν λίγο πολύ μαγειρεμένα για τα δικά μου γούστα, και υπήρχε αυτή η όξινη νότα του πιπεριού που μετά από λίγο κούραζε. Ας πούμε ότι είναι καλό αλλά βελτιώσιμο, όχι το καλύτερο της Ρώμης όπως λένε.

Έκπληξη: η amatriciana ήταν ακόμα καλύτερη. Φορτωμένη, νόστιμη, ισορροπημένη. Αυτή μου άρεσε πραγματικά. Η γυναίκα μου πήρε fettuccine με αγκινάρες, guanciale και pecorino και μου έδωσε να δοκιμάσω λίγο: και αυτά ήταν εξαιρετικά.

Φτάνουμε στη καταστροφή: το tiramisu με 7 ευρώ. Ένα τούβλο pandispagna με ίχνη, αχ, ίχνη κρέας. Για ένα τέτοιο μαγαζί είναι αμηχανευτικό.

Λεπτομέρεια καλή: ο καφές φτάνει με τη moka στο τραπέζι. Καθαρό vintage.

Συνοψίζοντας, για τα πρώτα πιάτα θα επέστρεφα αύριο. Για τα υπόλοιπα, ας το αφήσουμε, ειδικά και επειδή οι τιμές δεν είναι από δημοτική ταβέρνα. 34 ευρώ ανά άτομο στο τέλος, που για κορυφαία πρώτα πιάτα μπορεί να σταθεί, αλλά μην ζητάτε γλυκά.