Επισκέψεις Mr. Foodoso στο Osteria Bonelli

Bonelli. Ένα από εκείνα τα μέρη που επιστρέφεις γιατί ξέρεις ήδη ότι δεν θα σε απογοητεύσει.

Την περασμένη Κυριακή με τρεις φίλους, με κράτηση (στο Bonelli δεν πας στην τύχη), και ξεκινάμε.

Τα ορεκτικά. Τα λουλούδια κολοκύθης ήταν εκτός κλίμακας, πραγματικά — μεγάλα, γεμιστά όπως πρέπει με ανσιούγες και μοτσαρέλα, τηγανισμένα σωστά. Τα ξαναπαραγγέλνεις χωρίς να το σκεφτείς δύο φορές. Τα suppì cacio e pepe και τα νεράιτα όμως, εντάξει, στο μέσο όρο. Τίποτα να παραπονεθείς, αλλά ούτε και να ενθουσιαστείς.

Στα πρώτα πιάτα όμως το Bonelli χτυπά. Η gricia: εξαιρετική. Το guanciale δεν είναι τραγανό, είναι το κλασικό τους, μαλακό, καλής ποιότητας — δεν είναι για όλους, αλλά μένα με καλύπτει έτσι. Κάποιες διακυμάνσεις στη συνοχή της ζύμης, όμως το σάλτσα με τη δραχμή και το κατσικίσιο τυρί ήταν στόχο, η σωστή ποσότητα, το σωστό βάψιμο. Και η carbonara κι αυτή τα πάει πολύ καλά: μεταξένια κρέμα στη σωστή ποσότητα, γευστική, με πιπέρι που του ταιριάζει. Δεν είναι η carbonara που σε σηκώνει όρθιο, αλλά είναι γερή, ειλικρινής, ρωμαϊκή.

Και στο κάτω κάτω αυτό είναι το νόημα του Bonelli. Δεν σε εκπλήσσει, αλλά σε απογοητεύει ποτέ. Είναι ένα αυθεντικό μέρος, χωρίς επιτόνους, που ξέρει τι κάνει και το κάνει καλά. Με 31€ ανά άτομο για να είσαι έτσι, συμφωνώ απόλυτα.

Θα ξαναπάμε; Ήδη κάνω κράτηση.

Έμπλεξα σχεδόν κατά τύχη, περνώντας μπροστά την ώρα του μεσημεριανού. Μηδενικές προσδοκίες από έξω, τυπική παραδοσιακή ρωμαϊκή ταβέρνα παλιού στυλ.

Ξεκινώ αμέσως με τη γρίτσια γιατί είναι το πιάτο που με άφησε πιο αμφίβολο. Ναι, είναι καλή. Μόνο που δεν είναι γρίτσια κατά τη γνώμη μου. Υπερβολικό πεκορίνο, μια όμορφη πυκνή κρεμώδης σάλτσα που σκεπάζει τα πάντα. Γίνεται περισσότερο κάτσιο και γουαντσιάλε, σίγουρα νόστιμη, εύκολη να φας, αλλά δεν είναι αυτό που ψάχνω σε μια γρίτσια. Το πεκορίνο πρέπει να είναι στο δεύτερο πλάνο, εδώ όμως κυβερνά. Και μετά το γουαντσιάλε, λιπαρό λιπαρό, ούτε τραγανό ούτε μαλακό. Μπα, με έκανε να σηκώσω τη μύτη μου. Ξέρω ότι πολλοί το λατρεύουν, αλλά εγώ δεν το κατάλαβα.

Το σουπλί όμως μου άρεσε. Τραγανό παρόσχημα όπως πρέπει, παρόν ραγού, πλούσιο. Ελαφρώς ξηρή η γέμιση και με ένα ίχνος πιπεριού που δεν είχα ποτέ βρει αλλού. Όχι κακό.

Τιραμισού για το κλείσιμο: καλό αλλά με κάποια σκαμπίλια. Υπάρχουν μπόλικες πικρές, μπόλικες τραγανές, όλα καλά. Μόνο που η κρέμα ήταν πολύ γλυκιά και η ισορροπία μεταξύ γλυκού και πικρού ήταν λίγο χαοτική. Τρως μια κουταλιά και νιώθεις ένα πράγμα, την επόμενη κουταλιά είναι εντελώς διαφορετικό.

Η υπηρεσία είναι αυτό που περιμένεις: ευγενική αλλά ενοχλημένη, ρωμαϊκή. Η τιμή πάει καλά, 17 ευρώ κατά κεφαλήν για μια ταβέρνα έτσι.

Έχω εκείνη την ενοχλητική αίσθηση ότι παρήγγειλα τα λάθος πιάτα. Λες και αν ήξερα κάτι άλλο θα ήταν διαφορετικά. Έτσι ναι, θα ξαναπάω, αλλά θα αλλάξω τα πάντα.