Osteria Bonelli

Έμπλεξα σχεδόν κατά τύχη, περνώντας μπροστά την ώρα του μεσημεριανού. Μηδενικές προσδοκίες από έξω, τυπική παραδοσιακή ρωμαϊκή ταβέρνα παλιού στυλ.

Ξεκινώ αμέσως με τη γρίτσια γιατί είναι το πιάτο που με άφησε πιο αμφίβολο. Ναι, είναι καλή. Μόνο που δεν είναι γρίτσια κατά τη γνώμη μου. Υπερβολικό πεκορίνο, μια όμορφη πυκνή κρεμώδης σάλτσα που σκεπάζει τα πάντα. Γίνεται περισσότερο κάτσιο και γουαντσιάλε, σίγουρα νόστιμη, εύκολη να φας, αλλά δεν είναι αυτό που ψάχνω σε μια γρίτσια. Το πεκορίνο πρέπει να είναι στο δεύτερο πλάνο, εδώ όμως κυβερνά. Και μετά το γουαντσιάλε, λιπαρό λιπαρό, ούτε τραγανό ούτε μαλακό. Μπα, με έκανε να σηκώσω τη μύτη μου. Ξέρω ότι πολλοί το λατρεύουν, αλλά εγώ δεν το κατάλαβα.

Το σουπλί όμως μου άρεσε. Τραγανό παρόσχημα όπως πρέπει, παρόν ραγού, πλούσιο. Ελαφρώς ξηρή η γέμιση και με ένα ίχνος πιπεριού που δεν είχα ποτέ βρει αλλού. Όχι κακό.

Τιραμισού για το κλείσιμο: καλό αλλά με κάποια σκαμπίλια. Υπάρχουν μπόλικες πικρές, μπόλικες τραγανές, όλα καλά. Μόνο που η κρέμα ήταν πολύ γλυκιά και η ισορροπία μεταξύ γλυκού και πικρού ήταν λίγο χαοτική. Τρως μια κουταλιά και νιώθεις ένα πράγμα, την επόμενη κουταλιά είναι εντελώς διαφορετικό.

Η υπηρεσία είναι αυτό που περιμένεις: ευγενική αλλά ενοχλημένη, ρωμαϊκή. Η τιμή πάει καλά, 17 ευρώ κατά κεφαλήν για μια ταβέρνα έτσι.

Έχω εκείνη την ενοχλητική αίσθηση ότι παρήγγειλα τα λάθος πιάτα. Λες και αν ήξερα κάτι άλλο θα ήταν διαφορετικά. Έτσι ναι, θα ξαναπάω, αλλά θα αλλάξω τα πάντα.