Le Romane

Ήμουν στη Βαρκελώνη με 35 βαθμούς στη σκιά και ξεκίνησα να ψάχνω για μια καρμπονάρα. Λογικό, όχι; Λοιπόν, μου είχαν πει ότι το Le Romane έκανε καλή, έτσι έπρεπε να το ελέγξω.

Το μέρος είναι όμορφο, σε μη τουριστική περιοχή, δύο αγροτικές αίθουσες μέσα και τραπέζια έξω. Γεμάτο από Ισπανούς που όμως όλοι τρώνε πίτσα. Και δεν είναι καν η κλασική στρογγυλή, είναι σαν γιγάντιο φτυάρι να χωρίζεται με χιλιάδες συστατικά. Εντάξει.

Εγώ κάνω κατ' ευθείαν για το supplì και την καρμπονάρα, γιατί ήρθα γι' αυτό. Το supplì είναι μικρό αλλά καλό ρε, ράγου μέσα, τηγανισμένο σωστά. Για να είσαι στο εξωτερικό, είναι ιδανικό, πολλά μαγαζιά στη Ρώμη θα ήταν χειρότερα. Χειροποίητο, το νιώθεις.

Μετά έρχεται η καρμπονάρα και εδώ περιπλέκεται. Δες, η ζυμαρικά είναι αλ ντέντε, το guanciale όμορφα τραγανό, η κρεμώδης κατάσταση σχεδόν τέλεια. Ο σεφ ξέρει να μαγειρεύει, αυτό είναι ξεκάθαρο. Μόνο που. Το πεκορίνο. Θεέ τι πεκορίνο χρησιμοποίησαν, εκείνο το αλμυρότατο λευκό που τρως με τις κούκιες την άνοιξη, καταλαβαίνεις; Εκείνο πολύ ωριμασμένο που σπάει το στόμα από αλάτι. Μηδέν στρογγυλότητα, μηδέν ευαισθησία. Χάλασαν ένα πιάτο που θα μπορούσε να ήταν πραγματικά καλό με μια λάθος επιλογή τυριού.

Είναι κρίμα γιατί η τεχνική είναι ολόκληρη εκεί, αλλά εκείνο το πεκορίνο σκοτώνει τα πάντα. Ίσως ανάμεσα στις καρμπονάρες της Βαρκελώνης είναι ακόμα ανάμεσα στις καλύτερες, δεν ξέρω, όμως με το σωστό τυρί θα ήταν ένας άλλος κόσμος. Ελπίζω κάποιος στην κουζίνα να διαβάσει αυτό, γιατί αξίζουν να κάνουν καλύτερα.