Trattoria Da Enzo al 29

Έφτασα μισή ώρα πριν το άνοιγμα και υπήρχε ήδη ουρά. Ε, το περίμενα. Στον Έντζο είναι σαν υποχρεωτικό στη Trästevere, μόνο που είναι στο λιγότερο χαοτικό κομμάτι, εκεί που δεν βρίσκεις πενήντα εστιατόρια το ένα δίπλα στο άλλο. Καμία κράτηση, οπότε ή ουρά ή τίποτα.

Ξεκινάμε από τη Gricia γιατί πρέπει να το πω: αχ αυτή η ζυμαρική. Το γουανσιάλε ήταν καλό, μόνο που αν ήταν λίγο πιο τραγανό θα ήμασταν στο αριστούργημα. Αλλά μιλάω για ελάχιστες λεπτομέρειες, γιατί το πιάτο είναι σπουδαίο ούτως ή άλλως. Κρεμώδες στο σωστό σημείο, το πεκορίνο που ακούγεται αλλά δεν σκοτώνει τα πάντα. Και η αματριτσιάνα εξίσου εξαιρετική, τίποτα να πούμε.

Α, τα λουλούδια κολοκυθιάς. Τραγανά έξω, μαλακά μέσα, γεμιστά όπως πρέπει. Όχι εκείνα τα μισερά λουλουδάκια που βρίσκεις παντού όπου τρως μόνο ζύμη.

Το τιραμισού στο τέλος έκλεισε καλά το βράδυ. Κλασικό, καλά φτιαγμένο, κρεμώδες.

Κοίτα, είναι γεμάτο ξένους τουρίστες και φαίνεται, αλλά το επίπεδο είναι αυτό το πραγματικό. Δεν είναι φτηνό - μιλάμε για 25 ευρώ ανά άτομο - αλλά δεδομένου του που είσαι και αυτού που τρως, όλα καλά. Άλλα μέρη με αυτή τη φήμη σου ρίχνουν τρελές τιμές για μέτριο φαγητό.

Το μόνο πρόβλημα είναι η ουρά. Αλλά ας πούμε ότι αξίζει. Πηγαίνετε πριν ανοίξουν, φέρτε υπομονή, και φάτε σαν το λέει ο θεός. Μετά ίσως μου πήγε καλά γιατί περίμενα λίγο, αλλά είδα κόσμο που έστρεφε τις φτέρνες του.

Θα ξανάπαω; Ναι, αλλά θα φτάσω πιο νωρίς.