Sora Lella — Ρώμη

Επιτέλους πήγαμε. Χρόνια τώρα είχα το Sora Lella στη νοερή μου λίστα των "κάποια στιγμή" και το περασμένο Σάββατο, κάθισαν στην Isola Tiberina. Ιστορικό μέρος, όλοι το ξέρετε, ένα από εκείνα τα σύμβολα της φτωχής ρωμαϊκής κουζίνας που έχει γίνει κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό του.

Οι τιμές είναι υψηλές, δεν έχει νόημα να το συγκαλύπτουμε. Όμως είπαμε: ας δοκιμάσουμε και ας δούμε αν αξίζουν.

Τα puntarelle τα θυμάμαι ακόμα. Κρεμώδης σάλτσα αντζούγιας, puntarelle σφιχτά, τραγανά όσο πρέπει. 15€ και ήταν όλα εντάξει. Τα λουλούδια κολοκυθιού από την άλλη, ας πούμε ότι δεν ήταν αυτά που περιμένεις — μαλακή τηγανιά, όχι τραγανή — αλλά ήταν γεμάτα με μια υπόλευκη καπνιστή γεύση και αντζούγια. Πολύ νόστιμα. Δική τους ερμηνεία, πολύ προσωπική. Και οι supplì με σπλάχνα κοτόπουλου: χιλιόμετρα μακριά από αυτά της φούρνας κομμάτι, αλλά από εκεί προέρχεται το αρχικό supplì, από τα κοτσανάκια. Καλά, πολύ καλά.

Στα πρώτα την amatriciana την κάνουν μόνο με χνουδιάτες πατάτες.거대, αλλά αεράτες. Το guanciale καθόλου τραγανό, pecorino με ελαφρύ χέρι — και εδώ έρχεται η αμφιβολία: τουρίστες, πολλοί ασιατικοί τουρίστες, ίσως μαλακώνεται λίγο στο θέμα της αλατότητας. Το ίδιο και στην carbonara, πολύ κρεμώδης, καλό guanciale αλλά μαλακό. Προσωπικά την βρήκα πολύ νόστιμη ούτως ή άλλως.

Α, τα γλυκά. Torta di ricotta e visciole εκπληκτική — αεράτη ρικότα, παρούσα σε γενναία ποσότητα, τέλειο ισοζύγιο με την ζύμη. Το maritozzo ήταν αυτό της σαρακοστής με σταφίδες. Φρέσκα κρέμα εξαιρετική. Ιδιαίτερο, όχι το κλασικό που περιμένεις, αλλά καλό.

Η ατμόσφαιρα είναι σωστή: νιώθεις σαν στο σπίτι, οι σερβιτόροι αστειεύονται, είναι ρωμαϊκό με την καλύτερη έννοια του όρου.

80€ κατά άτομο. Ζητά τα λεφτά της, και αξίζει αυτά που ζητά.