Santo Palato

Πήγαμε στο Santo Palato κυρίως γιατί η καρμπονάρα εμφανίζεται σε όλες τις κατατάξεις της Ρώμης. Λίγο ακριβό, ναι, αλλά έπρεπε να το δοκιμάσουμε. Μόνο που μετά μας έκπληξε όλα τα υπόλοιπα.

Ξεκινάμε με το κεφτεδάκι ουράς στο vaccinara με κακάο. Σπάει. Όλοι μιλούν γι' αυτό στις κριτικές και έχουν δίκιο, γιατί είναι πραγματικά φανταστικό. Γεύσεις που δεν περιμένεις αλλά δουλεύουν τέλεια. Πήραμε και μια μπρουσκέτα ντομάτα και τυρί από το μενού της ημέρας, όνομα λιτό αλλά έκπληξη ολική: ντοματάκια στιφάδο αρωματισμένα και πρώτο γάλα, πολύ πιο ενδιαφέρον από ό,τι ακούγεται.

Η καρμπονάρα τότε. Μισή μανίκα, όπως πρέπει να είναι πάντα, υπερ-κρεμώδης και άφθονο γουανσιάλε. Όμως ενώ, το γουανσιάλε θα θέλαμε να το νιώσουμε πιο τραγανό. Είναι εξαιρετική ε, αν είναι η ΚΑΛΥΤΕΡΗ της Ρώμης μάλλον, μπορεί να συζητηθεί. Η αματριτσιάνα αντίθετα μεχ, καλή αλλά συνηθισμένη. Το μόνο πιάτο που θα μπορούσα να βρω ίδιο σε άλλα 100 μέρη.

Το ζαχαρωτό που σερβίρθηκε ζεστό με πολλή κρέμα ευχαρίστησε τη γυναίκα μου που έχει φιξάρισμα. Μόνο που είχε ένα γκριζάκι χρώμα λίγο θλιβερό να δεις, αν και η γεύση ήταν εκεί.

Στο τέλος 29 ευρώ ανά άτομο. Για μια ταβέρνα δεν είναι λίγα, αλλά για το πώς φάγαμε είναι δίκαιο. Νιώθεις ότι πίσω από κάθε πιάτο υπάρχει μελέτη και επιθυμία να κάνεις κάτι διαφορετικό, χωρίς όμως να πας στο περίπλοκο. Αληθινή ρωμαϊκότητα.

Σίγουρα θα ξαναπάμε, ίσως δοκιμάζοντας άλλα πιάτα από τον πίνακα.