Trattoria da Augusto

Στο Τραστεβέρε, βρίσκεις πάντα κάτι. Αυτή τη φορά καταλήξαμε στον Αύγουστο, μία από εκείνες τις ιστορικές ταβέρνες σε μια ήσυχη πλατεία — και απλώς να βρεις ήσυχη πλατεία στο Τραστεβέρε είναι ήδη ένα μισό θαύμα. Δεν κάνεις κράτηση, περιμένεις έξω, κάνεις σειρά. Το μενού αλλάζει κάθε μέρα, Πέμπτη γνόκι και λοιπά, πράγματα από την κουζίνα της γιαγιάς. Η ιδέα υπάρχει.

Ξεκινάμε από αυτά που λειτούργησαν: τα πουνταρέλια. Τραγανά, με μια αξιοπρεπή σάλτσα, τίποτα να χάσεις. Το αρτιχόκι αλά ρομάνα ήταν καλό, σπιτικό, καλοψημένο. Μέχρι εδώ όλα καλά.

Μετά έφτασαν τα πρώτα πιάτα και η κατάσταση άλλαξε. Η κάσιο ε πέπε ήταν μακριά από το ικανοποιητικό. Το ριγατόνι ήταν καλοψημένο αλλά εντελώς άγευστο, και από πάνω μια κρεμούλα με πεκορίνο και πιπέρι που προφανώς ετοιμάστηκε εκ των προτέρων και ποτέ δεν δέθηκε με τα μακαρόνια. Δύο ξεχωριστά πράγματα στο πιάτο. Το αποτέλεσμα δεν σε προσκαλεί καν να κάνεις το σκάρπετα.

Η αματριτσιάνα έμοιαζε με ένα πιάτο από την τραπεζαρία. Γουανσιάλε κομμένο τόσο μεγάλο όσο δύο φέτες μπέικον λίγο βρασμένες, ντομάτα περασμένη ανώνυμη, πεκορίνο και πιπέρι ουσιαστικά απούσα. Έλειπε όλη η λιποδότητα που περιμένεις.

Το τιραμισού — α ναι, φτάσαμε και μέχρι το γλυκό — ήταν μια στερεή φέτα, χωρίς καφέ, χωρίς φρεσκάδα, ετοιμασμένη ξέρεις πότε. Αποδεκτό, τίποτα παραπάνω.

Η εξυπηρέτηση ήταν δυσάρεστη, όχι με τον ρωμαϊκό συμπαθητικό τρόπο, καθαρά κακόηθης. Είσαι καλύτερα έξω, στην πλατεία, κάτω από μια όμορφη μανόλια. Μέσα είναι σκοτεινό και στενό.

Είκοσι ευρώ ανά άτομο για αυτό. Τουλάχιστον είναι ειλικρινής, σε σχέση με τόση βιομηχανοποιημένη ύλη που κυκλοφορεί σε αυτές τις περιοχές. Αλλά η ειλικρίνεια δεν αρκεί.