L'Angelo AzzurroΡώμη

Μπήκαμε στο Angelo Azzurro χωρίς κράτηση, και δεν είχε και νόημα να κάνουμε: είναι ένα ζαχαροπλαστείο-καφέ γειτονιάς, από εκείνα τα απλά ρωμαϊκά που έχουν μείνει ίδια και απαράλλαχτα από τις δεκαετίες του '70 και του '80. Ούτε καινούργια γυαλιστερά πάγκα, ούτε γοητευτική εξωτερική βεράντα. Ένα μέρος τέτοιο, με δυο λόγια. Μας είχαν όμως μιλήσει με τα καλύτερα λόγια για το maritozzo και εμείς είχαμε πάει εκεί γι' αυτό.

Μέσα, κρεμασμένες στους τοίχους, υπάρχουν πινακίδες που επιμένουν να σου πουν ότι τα γλυκά τους έχουν μακρά ζύμωση-ανάπαυση, πάνω από 24 ώρες. Φαίνεται ότι το πιστεύουν.

Ας ξεκινήσουμε από την απογοήτευση, αν μπορεί να λέγεται έτσι: το sacchettino με σοκολάτα. Κλασικό της ιταλικής καφετέριας, τίποτα το ιδιαίτερο, δεν μας ξάφνιασε και σε μια βδομάδα δεν θα το θυμάμαι πια. Εντάξει, συμβαίνει.

Το maritozzo, αντίθετα, είναι άλλη ιστορία. Νόστιμο, αυθεντικό, ειλικρινές. Ναι, «ειλικρινές» είναι η σωστή λέξη, ένα από εκείνα τα γλυκά που δεν προσπαθούν να σε εντυπωσιάσουν και ακριβώς γι' αυτό πετυχαίνουν. Το ψήσιμο είναι τέλειο, ούτε παραπάνω ούτε παρακάτω. Η κρέμα γάλακτος είναι γλυκιά, φρεσκότατη, και μόνη της κάνει τη μισή δουλειά. Μου άρεσε πολύ.

Ο λογαριασμός; Οι δυο μας ξοδέψαμε 6,10 ευρώ. Το maritozzo κοστίζει 2,20, άρα κάτι παραπάνω από τίμιο, και στη Ρώμη αυτές τις μέρες δεν είναι αυτονόητο. Με 3 ευρώ τον καθένα χωράνε όλα, και μάλιστα με ήσυχη τη συνείδηση.

Α, το sacchettino το ξαναλέω: δεν είναι ότι είναι κακό, απλώς στον πάγκο υπάρχουν χίλια ίδια. Το maritozzo είναι ο λόγος που αξίζει να μπει κανείς.

Θα ξαναπάω; Ναι, αλλά για το maritozzo. Τα υπόλοιπα τα αφήνω εκεί που είναι.