Armando al Pantheon

Έφτασα εκεί με μεγάλες προσδοκίες, το παραδέχομαι. Όταν κάθε κατάταξη σε βάζει ανάμεσα στις καλύτερες καρμπονάρες της Ρώμης, νωρίς ή αργά πηγαίνεις. Υποχρεωτική διαδικτυακή κράτηση, πήραν ακόμη και τον αριθμό της κάρτας ως εγγύηση με ποινή για το no-show. Εντάξει, σας κατανοώ.

Το μαγαζί είναι δύο βήματα από το Πάνθεον, μικρό, λίγο ξεπερασμένο, κάποια τραπεζάκια έξω. Η πλατεία κάνει τη δουλειά της: όμορφη όπως πάντα.

Ας ξεκινήσουμε από όπου τα πράγματα πάνε καλά. Η γκρίτσια ήταν εξαιρετική — και το λέω γνωρίζοντας ότι στη Ρώμη είναι σπάνιο πράγμα. Νόστιμη, με ένα αληθινό γουανσιάλε, χωρίς κανένα έξυπνο κρέμα πεκορίνο όπως συμβαίνει παντού πλέον. Η μοτσαρέλα βουβάλου και το ρωμαϊκό αγκινάρι κι αυτά καλά, τίποτα να πει κανείς.

Μετά ήρθε η καρμπονάρα. Την πρώτη την έστειλα πίσω. Αυγό τηγανιτό, ζυμαρικά ελαφρώς κατάψυκτα, γουανσιάλε σχεδόν φάντασμα. Δεν το έκανα για σνομπισμό, ήθελα να τους κρίνω στο καλύτερό τους, όχι στο χειρότερό τους. Το δεύτερο: καλύτερη ζύμη, περισσότερο γουανσιάλε, αλλά το αυγό έμοιαζε σαν αφρός. Υπερβολικά γαλακτοποιημένο, ίσως με πολλό ασπράδι. Δεν ήταν μεταξένιο όπως θα έπρεπε. Απογοητευτικό και στη δεύτερη προσπάθεια.

Το τιραμισού; Στο συνηθισμένο επίπεδο.

Στον λογαριασμό εφάρμοσαν αυθόρμητη έκπτωση για το πρόβλημα με τα ζυμαρικά. Ωραίο, χωρίς να το ζητήσω. Η εξυπηρέτηση πάντως προσεκτική όλο το βράδυ.

Εν ολίγοις, 25 ευρώ ανά άτομο για ένα καλό μέρος, με σοβαρά υλικά και επαγγελματικό προσωπικό. Αλλά αν έρθετε απόλυτα για την καρμπονάρα, έχετε λάθος εστιατόριο. Στη Ρώμη υπάρχουν χιλιάδες καλύτερες καρμπονάρες, και μένει ακόμη η ερώτηση ποιος ψηφίζει αυτές τις κατατάξεις.