Antico Carbone

Τραστέβερε, αλλά εκείνο το κομμάτι όπου οι τουρίστες δεν έχουν ακόμα αποικίσει κάθε γωνιά. Πήγαμε ένα Σάββατο του Φεβρουαρίου, χωρίς κράτηση — και ευτυχώς τα τραπέζια δεν ήταν όλα πιασμένα. Το Antico Carbone είναι ένα μικρό μέρος, ζεστό, χωρίς καμιά προσποίηση. Η εξυπηρέτηση; Ρωμαϊκή και ευγενική. Ναι, υπάρχει ακόμα.

Ας ξεκινήσουμε από τα ορεκτικά γιατί εκεί πήγε πολύ καλά. Η αγκινάρα alla giudia ήταν εκτελεσμένη όπως πρέπει: ανοιχτή ωραία και φαρδιά, φύλλα τραγανά, τίποτα να πει κανείς. Και τα puntarelle — ανάμεσα στα καλύτερα που έχουμε δοκιμάσει στη Ρώμη, με μια σάλτσα που σχεδόν γλύψαμε το πιάτο. Και το ψωμί από το φούρνο Santini ήταν εξαιρετικό, το κλασικό ρωμαϊκό που τρώς με ευχαρίστηση.

Μετά έρχονται τα πρώτα, και εδώ πέφτει. Amatriciana και gricia, και οι δύο με tonnarello φτιαγμένο στο χέρι — λάθος επιλογή κατά τη γνώμη μου. Είναι μια πάρα πολύ χοντρή ζυμαρικά, δεν κρατά το al dente αν είναι φρέσκια, και τελικά καλύπτει το σάλτσα αντί να το τονίζει. Το guanciale ήταν κομμένο σε σπίρτα, τείνει στο βρασμένο, μηδενική τραγανότητα, και δεν είχε πολύ γεύση. Το gricia ήταν ακριβώς άχνευτο. Το amatriciana από την άλλη — το σάλτσα καθ' αυτό ήταν καλό, ίσως μια από τις καλύτερες εκδοχές με πιπέρι που έχουμε δοκιμάσει. Κρίμα για τα άλλα στοιχεία.

Τα γλυκά δεν τα πήραμε: εννέα ευρώ για το tiramisù ή το maritozzo μας φάνηκαν υπερβολικά για τη Ρώμη. Μας πρόσφεραν ένα limoncello στο τέλος του γεύματος, ευγενική χειρονομία, παρόλο που ήταν αραιωμένο.

Μόνο που μετά κάνεις το λογαριασμό: δύο ευρώ ανά άτομο για ψωμί, δύο για κούβερ, τρεισήμισι για το νερό. Έντεκα ευρώ και μισό πληρώθηκαν μόνο για να καθίσουμε. Λίγο πολύ.

Θα ξαναπάμε; Για τα puntarelle, ναι. Αλλά με ανοιχτά μάτια.