Proloco Dol Centocelle

Πήγα για μεσημεριανό για αυτό που έπρεπε να είναι «αματριτσιάνα». Φτάνω και το μέρος είναι ωραίο, σαν gourmet παντοπωλείο με εστιατόριο δίπλα, ρετρό διακόσμηση που ταιριάζει.

Ξεκινώ με μοτσαρέλα βουβαλίνη και ψητό ζαμπόν. Η βουβαλίνη εντάξει, τίποτα να πω. Το ζαμπόν όμως... θεέ μου τι αλάτι. Πολύ. Και κοίτα, είμαι από την Εμιλία, ξέρω τι λέω όταν μιλάω για ζαμπόν. Εδώ μηδέν γλυκύτητα, μόνο αλμυρό επάνω αλμυρό. Παράξενο για ένα μέρος που λέει ότι στοχεύει στην ποιότητα των προϊόντων.

Μετά έρχεται η αματριτσιάνα και πάλι. Λοιπόν. Η ζύμη πολύ al dente, κι εγώ την τρώω al dente συνήθως, αλλά αυτή κάνει αντίσταση. Σάλτσα λίγη και πυκνή, σαν να την έβαλαν με σταγονόμετρο. Η γουανσιάλε καλή σαν πρώτη ύλη, αυτό ναι, αλλά κι αυτή ελάχιστη και μαγειρεμένη άσχημα: το ήμισυ σχεδόν κρουστάτο, το ήμισυ μαλακό. Εν ολίγοις, όχι αυτό που περιμένεις.

Α, το tiramisù. Αυτό ήταν ωραίο. Δύο savoiardi βρεγμένα στον καφέ, κρέμα πάνω όχι βαριά, ψηφίδα κακάου. Ετοιμασμένο στη στιγμή θα έλεγα, τίποτα μνημονευόμενο αλλά τουλάχιστον εδώ δεν έχω παράπονα.

Η εξυπηρέτηση ευγενική αλλά λίγο στον δικό τους κόσμο, θα έλεγα.

Για 29 ευρώ μόνο ανέμενα σίγουρα περισσότερα, ιδιαίτερα σε ένα βασικό πιάτο όπως η αματριτσιάνα. Ξαναπάω; Μάλλον όχι.