Osteria Palmira

Έφτασα στην Palmira σχεδόν τυχαία, ψάχνω ένα μέρος όπου να σταματήσω χωρίς βιασύνη. Και πράγματι η ατμόσφαιρα είναι ακριβώς αυτή: σου έρχεται η όρεξη να μείνεις εκεί, χαλαρός, όχι ένας από εκείνους τους χώρους όπου τρως και φεύγεις τρέχοντας.

Ας ξεκινήσουμε από το guanciale, που είναι το ζήτημα. Ήταν λίγο ψόφιμο και στην amatriciana και στη gricia. Κρίμα γιατί το υπόλοιπο ήταν καλό. Η amatriciana είχε μια ντομάτα πραγματικά καλή, ένιωθες την ποιότητα, αλλά εκείνο το guanciale λίγο μαλακό σε αφήνει να σκέφτεσαι "θα μπορούσε". Η gricia ίδια ιστορία με το guanciale, και επιπλέον υπήρχε πολύ pecorino. Πολύ όντως. Κάλυπτε τα πάντα.

Όμως εντάξει, δεν είναι ότι σηκώθηκα απογοητευμένος. Μάλιστα. Στην αρχή μας έφεραν μια panzanella ζεστή, σαν ένα μικρό κέικ ελαφρά ζεσταμένο. Απλή αλλά σωστή. Ισορροπημένες γεύσεις, τίποτα περίπλοκο, εκείνα τα πράγματα που δουλεύουν χωρίς προσπάθεια.

Το tiramisu στο τέλος πολύ αφράτο, καλό.

Αυτό που με χτύπησε είναι ότι αισθάνεσαι την προσοχή στις πρώτες ύλες. Δεν χρησιμοποιούν όλες τις τύχες. Υπάρχει η επιθυμία να φτιάχνουν τη ρωμαϊκή κουζίνα όπως πρέπει, ακόμη κι αν κάποια λεπτομέρεια χρειάζεται διόρθωση. Το μέρος σε κάνει να νιώθεις καλά, αυτό είναι το σημείο. Δεν είναι μόνο ζήτημα φαγητού.

Θα ξαναγυρνούσα; Ναι, ίσως δοκιμάζοντας κάτι άλλο. Ή ίσως ακριβώς την carbonara, ποιος ξέρει αν και εκεί το guanciale...