Osteria da Fortunata

Είχα περάσει μπροστά από εκεί χίλιες φορές και πάντα σκεφτόμουν «μeh, η συνηθισμένη παγίδα για τουρίστες». Μετά διάβασα αυτή τη κατάταξη για τους καλύτερους ρωμαϊκούς και υποχώρησα. Λάθος.

Δεν παίρνουν κρατήσεις, οπότε φτάνεις νωρίς και ελπίζεις για το καλύτερο. Τραπέζι μικροσκοπικό, κολλημένο στα άλλα, κόσμε που περνούσε μπροστά σου κάθε δύο δευτερόλεπτα. Οι σερβιτόροι ευγενικοί ναι, αλλά με εκείνη τη βιασύνη να σε ξεφορτωθούν που καταλαβαίνεις αμέσως το παιχνίδι.

Παραγγείλαμε δυο τηγανιτά σαν ορεκτικό. Φτάνουν ενώ έχουμε ήδη το πιάτο της ζυμαρικής μπροστά. Λαμπρό. Το supplì; Μέτριο, και για να πούμε και αλήθεια κρύο μέσα. Τύπου freezer κρύο. Το λουλούδι της κολοκύθας ήταν καλό, αυτό ναι.

Αλλά τα πρώτα πιάτα ήταν η αληθινή καταστροφή. Οι μερίδες άφθονες, αυτό πρέπει να ειπωθεί. Η amatriciana ανεκτή, απλώς στο κάτω μέρος υπήρχαν δύο δάχτυλα λίπους που έμοιαζε περισσότερο λάδι παρά λίπος του guanciale. Μeh. Η cacio e pepe ακόμη χειρότερη. Κανένα mantecatura, αλάτι για να πεθάνεις, καθόλου κρεμώδη. Έμοιαζε pasta με pecorino πεταμένο από πάνω στην τύχη.

Και οι τιμές; Ανάμεσα στις πιο υψηλές της Ρώμης για τέτοια πράγματα. Είκοσι οκτώ ευρώ ανά άτομο για αυτή την σκηνή δεν αξίζει καθόλου.

Ήξερα ότι θα πήγαινε έτσι, έπρεπε να πιστέψω το본ό μου. Αν ψάχνετε carbonara και cacio e pepe αξιόλογα στη Ρώμη υπάρχουν εκατό καλύτερα μέρη. Αφήστε αυτό στους τουρίστες που δεν ξέρουν πού να πάνε.