Luciano Cucina Italiana

Πήγαμε στον Λουτσιάνο παρασυρμένοι από όλες εκείνες τις κατάταξεις που τον βάζουν ανάμεσα στους ναούς της ρωμαϊκής καρμπονάρα. Αποτέλεσμα; Πεισμένοι στο μισό.

Ξεκινάμε καλά με μια γεμιστή αρτιτσόκα με κρέας, αυτό ναι που ήταν νόστιμο. Μετά έρχονται τα δυνατά πιάτα: μισό μανίκι αλά αματριτσιάνα και η καρμπονάρα. Λοιπόν, ανάμεσα στα δύο προτιμώ την αματριτσιάνα. Η καρμπονάρα είχε όλα στο σωστό σημείο, ε. Το σπαγγετόνι μαγειρεμένο τέλεια, η κρέμα τέλεια, το πιπέρι δοσολογημένο με εκείνο το οξώδες σημείο που ταιριάζει. Μόνο που το γουαντσιάλε... βασικά. Μεγάλα κυβάκια, εξαιρετική ποιότητα, αλλά λίγο τραγανό και κυρίως λίγο. Πολύ λίγο. Στα 18 ευρώ το πιάτο δεν μπορείς να επιτρέψεις στον εαυτό σου μισές λύσεις.

Αλλά το τιραμισού. Παιδιά, το τιραμισού αξίζει ένα ξεχωριστό ταξίδι. Φτάνει με μια γλυφίτσα αιωρούμενη πάνω από ένα πάτο σκούρας σοκολάτας, την σπάς και απελευθερώνεις τον καφέ που πέφτει κάτω. Είναι φοβερό. Το μίγμα της κρέμας, των σαβοιάρδων, του καφέ και της σοκολάτας είναι απλά τέλειο.

Το θέμα είναι αυτό: εξαιρετικό μαγαζί, μαγειρική εξαιρετικής στάθμης, αλλά στα 41 ευρώ το κεφάλι περιμένεις την τελειότητα. Και αντ' αυτού κάτι λείπει. Το γουαντσιάλε πολύ σπάνιο στα κύρια πιάτα, οι τιμές λίγο τραβηγμένες για αυτό που βάζεις στο πιάτο. Δηλαδή για το πέμπτο αστέρι η σχέση ποιότητας τιμής πρέπει να είναι πιο ειλικρινής.

Θα ξαναπάμε; Για το τιραμισού σίγουρα. Για την καρμπονάρα... μάλλον, στη Ρώμη υπάρχουν καλύτερα με λιγότερα λεφτά.