Lo'steria

Σάββατο βράδυ, Ponte Milvio. Περάσαμε από το Lo'steria σχεδόν τυχαία — ή τουλάχιστον, χωρίς να έχουμε σχεδιάσει πολλά. Το μαγαζί είναι μικρό, διακοσμημένο industrial, απλό. Το dehor ήταν κλειστό, κρίμα. Το μενού σου το φέρνουν σε μια σανίδα στο τραπέζι συν μια λίστα εκτός μενού που σας δίνουν στο λόγο. Το πρώτο που προσέχεις: η πόρτα εισόδου έχει ένα πιρούνι και ένα κουτάλι γιγαντιαία ως λαβές. Χαριτωμένο.

Ξεκινάμε με τα πρώτα πιάτα, γιατί για αυτά πας εκεί. Cacio e pepe καλή, με πραγματική κρέμα — όχι εκείνη την ψεύτικη σακατιά που βρίσκεις στο μισό της Ρώμης. Ίσως λίγο περισσότερο τυρί, αλλά ΟΚ. Carbonara επίσης καλή, guanciale λεπτό και τραγανό, μεταξένια κρέμα και άφθονο πιπέρι. Η gricia στην ίδια σειρά, αν και λίγο ελαφριά σε λίπος. Η amatriciana, όμως, απορρίφθηκε: καστανό χρώμα αντί για κόκκινο, γεύση καμένου που νιώθεται στην ντομάτα, λίγο pecorino. Αυτή χρειάζεται επανάληψη.

Τα ορεκτικά: σακουλάκι με τηγανητά με supplì, λαχανικά σε ζύμη και κεφτεδάκι — όλα στερεά. Ο carciofo alla giudia ήταν καλός, τα εξωτερικά φύλλα τραγανά, το μίσχο σερβιρισμένο χωριστά, δεν ήταν λαδωμένος. Το ταψί με τα σαλάμια και τα τυριά της Λατινικής περιοχής ήταν ανισόρροπο προς τα τυριά και κανένα δεν σου μένει στο μυαλό.

Α, το tiramisù. Σερβιρισμένο σε ένα μικρό βάζο, με κάτω κάτι σαν crumble cheesecake αντί για savoiardo, κρέμα όλη αέρας και λίγο mascarpone, καμιά ίχνος καφέ. Μέτριο.

Ο λογαριασμός ήρθε με τέσσερις μερέντες δώρο — όμορφος το χειρονομία. 21€ ανά άτομο στη Ρώμη το Σάββατο βράδυ, με αυτή την ποιότητα; Ταιριάζει τέλεια.

Θα ξανάπαμε; Ναι, αλλά θα αποφύγαμε την amatriciana.