L’oste ai banchi

Αυτό το μικρό εστιατόριο στο κέντρο της Ρώμης δεν μας έπεισε απόλυτα. Ξεκινήσαμε με ένα ταρτάρ από μοσχαρίσιο φιλέτο, εξαιρετικό, είναι ένα κρουστόνι με φασόλια all'uccelletto και κρέμα πεκορίνο, καλό, αλλά που στην πραγματικότητα θα έπρεπε να ονομάζεται για ακρίβεια "φασόλια all'uccelletto με κρουστίνο και κρέμα πεκορίνο". Τα πρώτα πιάτα ρωμαϊκής κουζίνας όμως λίγο λιγότερο καλά. Η καρμπονάρα παρουσίαζε πολλές διαφορές ωριμότητας στο guanciale, μια πάστα που χρειαζόταν ακόμα λίγο περισσότερη μαγείρευση αλλά είχε καλή κρεμώδη υφή και μια εξαιρετική έμφαση που δίνονταν από ένα πολύ ωριμασμένο πεκορίνο. Λίγο χειρότερη η amatriciana, ξεκινώντας από μια λάθος επιλογή πάστας, τα strozzapreti, και πάντως πολύ μαγειρεμένη, μια ντομάτα πολύ όξινη και λίγο πεκορίνο για να διορθώσει κάποια από αυτά τα λάθη. Για να τελειώσουμε ένα καλό tiramisù, πολύ "πυκνό" και ίσως λίγο πολύ ανισόρροπο στο πικρό.
Συνοψίζοντας όλη την κρίση είναι ένα ούτε καλό ούτε κακό που αφήνει λίγο πικρία στο στόμα γιατί διαισθάνεται κανείς μια αναζήτηση στα υλικά και στην πρόταση της ρωμαϊκής κουζίνας που όμως ματαιώνεται εν μέρει από μια πολύ προσεγγιστική εκτέλεση.