Lo ScopettaroΡώμη

Άκουσα ότι η carbonara και η amatriciana είναι εξαιρετικές; Ναι, κι εγώ. Έτσι καταλήξαμε στο Lo Scopettaro, Testaccio, προς την πλευρά του Tevere, μια βραδιά τέλος Μαΐου, τέσσερις άνθρωποι. Κάναμε κράτηση, ευτυχώς, γιατί το μέρος έχει τρία μικρά δωμάτια μέσα και μερικά τραπεζάκια έξω — εμείς ήμασταν έξω, "πεταμένοι εκεί" είναι η σωστή περιγραφή.

Τα ορεκτικά έκαναν καλή εμφάνιση. Σωτή σε κεραμικό καλή, μελιτζάνα alla parmigiana επίσης, μόνο που δώδεκα ευρώ για μια μικρή μερίδα σε κάνει να κάνεις λίγο γκρίνια. Bruschetta και κάτι άλλο, δηλαδή, τίποτα να σημειώσεις αρνητικά.

Στα πρώτα πιάτα. Η carbonara — αυτή που ήταν στη λίστα — απορρίφθηκε χωρίς περιστροφές. Αυγό τηγανητό, ζυμαρικό άνοστο, pecorino σχεδόν ανύπαρκτο. Σώζονταν το guanciale, ημι-τραγανό και ποιοτικό, αλλά μόνο του δεν κουβαλά ένα πιάτο. Τα mezze maniche με σάλτσα ουράς: ψάχνεις το κρέας, βρίσκεις σάλτσα. Αποδεκτό, τίποτα ιδιαίτερο. Η gricia με tonnarello όμως δούλευε: guanciale το σωστό, pecorino παρών, σωστή σύλληψη του πιάτου. Καλύτερη από όλα η amatriciana με τις ξεφλουδισμένες ντομάτες ραγισμένες — έβλεπες τα κομματάκια — και το guanciale κρατούσε. Το κοινό πρόβλημα σε σχεδόν όλα: πάρα πολλά ζυμαρικά σε σχέση με τη σάλτσα, που χάνεται από κάτω. Το βρίσκεις μόνο στον πάτο του πιάτου, στο τέλος.

Το tiramisù — ένα κλασικό τούβλο με savoiardi, καφές πολύ παρών — έφτασε αργά και ήδη ζεστό. Με τις θερμοκρασίες εκείνης της βραδιάς, δεν βοηθούσε.

Είκοσι τρία ευρώ κατά κεφαλήν θα ήταν καλά και, αλλά οι προσδοκίες ήταν υψηλές και το αποτέλεσμα δεν τις έφτασε. Πιθανώς δεν θα ξανάμε.