La Villetta dal 1940

Πήγαμε στο Villetta από το 1940, περιοχή Πυραμίδα, έλκόμενοι από αυτή την ιστορία της κοφάνας. Ουσιαστικά σου σερβίρουν το πρώτο σε ένα τεράστιο ταψί, ύλη για δύο άτομα τουλάχιστον. Το μαγαζί φουσκώνει αρκετά, γεμάτο φωτογραφίες με διασημότητες κρεμασμένες παντού, αλλά μετά κοιτάζεις καλύτερα και ντρέπεσαι που παρατηρείς ότι η σακούλα του ψωμιού φαίνεται ήδη χρησιμοποιημένη, καρέκλες φθαρμένες. Εν συντομία, φροντίζουν την εμφάνιση αλλά όχι την ουσία.

Ορεκτικά ακριβά και απογοητευτικά. Έξι ευρώ για μεσαίους κολοκυθοάνθους. Τα supplì στα τέσσερα ευρώ το ένα έπρεπε να ήταν εξαιρετικά, αντ' αυτού το τηγάνισμα τόσο παχύ που έχανε όλη τη γεύση, και η μοτσαρέλα προφανώς από καταψύκτη κατευθείαν στο λάδι. Άσχημα.

Τα πρώτα είναι το δυνατό σημείο, εκτός αν δεν είναι. Ματρικιάνα με pici, ήδη το λάθος ζυμαρικό, πολύ παχύ, επιπλέον ίσως ελαφρώς υπερψημένο. Γουαντσιάλε άφθονο ναι, κομμένο σε μπάρες σαν μπέικον, τραγανό αλλά τίποτα ιδιαίτερο. Ένα πιάτο φτιαγμένο για το Instagram παρά για να το φάμε, σώζεται μόνο το τουμπλερό που παρ' όλα αυτά κάτι αφήνει πίσω.

Η καρμπονάρα χειρότερα. Μισές μανίκες αλ ντέντε εντάξει, αλλά όλα εντελώς ασύνδετα, αυγό και πεκορίνο σχεδόν απούσα. Ουσιαστικά ξερά ζυμαρικά με γουαντσιάλε πάνω. Και πάλι αυτή η παράλογη ποσότητα.

Το τιραμισού σου το φέρνουν στη μόκα, εννέα ευρώ. Σκηνογραφικό, μοιράζεις το πράγμα τόσο πάνω όσο και κάτω, αλλά ο καφές δεν ακούγεται καθόλου. Όμορφο να κοιτάζεις, αυτό είναι.

Δύο άτομα ξοδέψαμε 63 ευρώ. Πολλά για αυτό που είναι. Μαγαζί για τουρίστες που θέλουν τη φωτογραφία, όχι για όσους ψάχνουν να φάνε καλά. Εντελώς υπερτιμολόγητο.