La Ciambella Bar-à-Vin

Κυριακή στο ιστορικό κέντρο, περιοχή Πανθέον. Το La Ciambella είναι σε ένα ήσυχο σοκάκι, μπαίνεις και νιώθεις σαν να είσαι σε ένα μαροκινό ριάντ. Οροφές ψηλότατες, τραπέζια απόσταση, όλα ξύλο και μινιμαλισμός. Jazz fusion χαμηλής έντασης, λίγος κόσμος, χαλαρή ατμόσφαιρα. Είναι σημειωμένο στο Michelin, οπότε ξέρεις ήδη ότι θα χρεώσουν.

Πήγαμε κυρίως για τη carbonara, που εμφανίζεται σε κάποιες λίστες του τύπου «καλύτερες της Ρώμης». Spoiler: meh.

Πριν όμως τα ορεκτικά. Ουρά αλά βακκινάρα σε κάρο με μαγιονέζα σέλινου: καλή αλλά περισσότερο street food παρά άλλο, γι' αυτό χωρίς μαχαιροπίρουνα. Το μαριτόζο με μπακαλιάρο κρεμώδες με λάιμ όμως σπάει. Μπακαλιάρος κρεμώδης σαν σύννεφο, μαριτόζο απαλότατο. Αυτό ναι.

Μετά έρχονται τα πρώτα πιάτα της Ρώμης και εδώ... εντάξει. Η carbonara είναι τεχνικά καλά φτιαγμένη, μόνο που το guanciale είναι σε πέταλο, πολύ λεπτό. Η ιδέα θα είναι να δώσει γεύση χωρίς σύσταση, αλλά μόλις αγγίξει το αβγό μαραίνεται. Μηδέν τραγανότητα. Και η κρέμα αβγού έτεινε προς το ξηρό, όχι βελούδινη όπως θα έπρεπε.

Η amatriciana χειρότερη. Πυκνή σάλτσα με ντομάτα υπερψημένη που μυρίζει πικρό και γλυκό, καμία φρεσκάδα από τη φόρμα. Το guanciale πάντα σε πέταλο πνίγεται στη σάλτσα, γίνεται ένα στραγάτσι. Λείπει εντελώς η τραγανή αντίθεση. Pecorino ελάχιστο, πιπέρι σχεδόν ανεπαίσθητο. Όμορφη λεπτομέρεια: σου τη σερβίρουν με ένα μικρό bagel για τη σκαρπέτα.

Το γλυκό, μια μικρή τηγανιτή ciambella με mascarpone και gelée καφέ. Καλή αλλά ο συνδυασμός δεν πείθει και πολύ.

55 ευρώ ανά άτομο. Ψωμί 5 ευρώ αλλά ζεστό και καλό. Overpriced στυλ Michelin. Για να φας ρωμαϊκό φαγητό πάγαινε αλλού. Για μια επανερμηνεία... δεν ξέρω, αυτά τα πιάτα δεν με χτύπησαν με το wow effect που περιμένεις.