Hosteria Grappolo D'Oro

Λοιπόν, το Hosteria Grappolo D'Oro. Τοποθεσία κορυφαία, δύο βήματα από το Campo dei Fiori και την piazza Navona, στους οδηγούς Slow Food και Gambero Rosso, αναφέρεται για την καλύτερη carbonara και amatriciana της Ρώμης. Περιμέναμε πολλά, να είμαι ειλικρινής.

Το μέρος είναι όμορφο, ρουστίκ με εκτεθειμένες δοκούς, αλλά έξω έχουν αυτή την πλαστική κάλυψη που είναι αρκετά άσχημη, εντάξει.

Μικτό ορεκτικό: δοκιμή λίγο από τα πάντα. Το κεφτεδάκι από βρασμένο κρέας με πράσινη σάλτσα καλό, τα υπόλοιπα μέτριο. Περιγραφές στο μενού που υπόσχονταν, αλλά τελικά τίποτα ιδιαίτερο.

Και εδώ φτάνουμε στο πονετό σημείο. Η carbonara, που θα έπρεπε να είναι μεταξύ των καλύτερων της Ρώμης σύμφωνα με τις κατάταξεις, για εμάς είναι αρνητική. Πολύ ξηρή, λίγη κρέμα, και κυρίως - και αυτό είναι σοβαρό - το pecorino δεν ήταν καθόλου αισθητό. Μηδέν. Ίσως για να μην φοβήσουν τους τουρίστες; Το guanciale, που ήταν ποιοτικό, μαλακό, καμία τραγανότητα. Και το πιπέρι αλεσμένο πολύ χοντρό, σχεδόν ενοχλητικό. Με όλη αυτή την κρέμα που έλειπε, το guanciale ήταν τελείως αποσυνδεδεμένο από τα μακαρόνια.

Η amatriciana καλύτερη, αλλά κι εδώ. Guanciale μαλακό και εκεί, ντομάτα πολύ όξινη και pecorino πάντα με σταγονόμετρο. Λέμε ότι καλύτερη από την carbonara, αλλά όχι της κατάταξης.

Α, το tiramisu είναι καλό. Σχήμα τούβλου, καλά ισορροπημένο μεταξύ γλυκού και πικρού. Αυτό ναι.

Μικρή ενόχληση: τρία ευρώ για το ψωμί, που ήταν πραγματικά βασικό. Πολλά.

Στο τέλος 28 ευρώ ανά άτομο για μια μέσης ποιότητας εμπειρία. Το πρόβλημα είναι ότι με αυτή τη θέση, αυτούς τους οδηγούς και αυτή τη φήμη, περιμένεις κάτι άλλο. Υπάρχουν άλλα μέρη στη Ρώμη λιγότερο διάσημα που τα κάνουν καλύτερα με λιγότερα. Απογοητευμένοι.