Da Cesare al Casaletto

Πέρασα από τον Καίσαρα στο Casaletto με τη γυναίκα μου αφού άκουσα να μιλάνε γι' αυτό από όλο τον κόσμο. Το πάρκινγκ είναι λίγο άβολο, η είσοδος είναι ακριβώς στο δρόμο, αλλά τέλος πάντων.

Υψηλές προσδοκίες. Πολύ υψηλές; Όχι.

Πήραμε άνθη κολοκυθιών και σουπλί για να ξεκινήσουμε. Η τηγανιά είναι φανταστική: τραγανή έξω, καμιά λιπαρότητα, όλα όπως πρέπει. Τα σουπλί ήταν πραγματικά καλά, κάνει με το κόψιμο της μοτσαρέλας που τραβάει.

Μετά αματριτσιάνα για μένα, κάσιο και πέπερι για αυτήν. Πρέπει να πω κάτι; Είναι ανάμεσα στις καλύτερες που έχω φάει στη Ρώμη. Και στη Ρώμη δεν παίζεις με την αματριτσιάνα, ή ξέρεις να την κάνεις ή μένεις στο σπίτι. Εδώ ξέρουν. Και η κάσιο και πέπερι επίσης, σωστά αναμεμιγμένη, πέπερι που νιώθεται.

Το μόνο πρόβλημα ήταν το τιραμισού. Καλό ναι, δεν λέω. Απλώς μετά από όλα τα υπόλοιπα περιμένεις το τελικό χτύπημα και αντ' αυτού είναι... κανονικό. Λέμε ότι μετά από τέτοια πρώτα πιάτα οποιοδήποτε γλυκό θα δυσκολευόταν.

Αυτό που με χτύπησε περισσότερο ήταν το μενού. Υπήρχαν περίπου δέκα πιάτα που θα ήθελα να παραγγείλω όλα. Έπρεπε να κάνουμε επώδυνες επιλογές για να μην φύγουμε κυλιόμενοι. Θα ξαναέλθουμε, αυτό είναι σίγουρο.

25 ευρώ το άτομο. Στη Ρώμη, για το πώς έφαγες, είναι τιμή πάνω απ' όλα δίκαιη.

Θα ξαναπάω την επόμενη εβδομάδα.