Trattoria Enza Famiglia

Κατελήξαμε εδώ μετά το Λούβρο, σε ένα μικροσκοπικό μαγαζάκι κοντά στις Halles. Το μισό του κόσμου παίρνε φαγητό για το σπίτι, και ήδη από εκεί καταλάβαινες το κλίμα.

Λοιπόν, ας ξεκινήσουμε από την καρμπονάρα. Στον πίνακα γραμμένο «χωρίς κρέμα», και εγώ ωραία, ήδη καλύτερα από τα μέσα παριστικά. Μόνο που λίγη κρέμα, κατά τη γνώμη μου, υπήρχε. Όχι δραματικά γαλλικά επίπεδα έ, αλλά νιώθονταν. Αλλά το πραγματικό πρόβλημα ήταν αλλού: σκόρδο. Και πράσο. Ή σνιτ, δεν ξέρω, αλλά ήταν παντού. Τι λογική έχει; Τουλάχιστον το guanciale ήταν αληθινό guanciale, όχι εκείνο το lardon που σου σερβίρουν συνήθως, αυτό ναι.

Η cacio e pepe χειρότερη. Ουσιαστικά ζυμαρικά με φέτες νεανικού τυριού πεταμένες από πάνω. Του πιπεριού ούτε η σκιά. Τίποτα. Πώς το λες cacio e pepe αν το πιπέρι δεν υπάρχει;

Η μόνη που σωνόταν ήταν η norma, εκείνη ήταν καλούτσικη. Έλειπε η αλμυρή ρικότα από πάνω, αλλά τουλάχιστον είχε γεύση κάτι.

Κοίτα, ξέρω ότι είμαστε στο Παρίσι και ότι η ιταλική κουζίνα εδώ είναι αυτό που είναι. Αλλά ακριβώς για αυτό, αν ανοίξεις ένα μέρος και γράψεις «καρμπονάρα χωρίς κρέμα» περιμένεις τουλάχιστον τα βασικά πιάτα να τα κάνεις σωστά. 30 ευρώ κατ' άτομο για αυτά τα πράγματα... ε.

Θα ξανάρθουμε; Όχι.