Osteria del Sesto

Γενέθλια στο Παρίσι, καταλήξαμε στο Osteria del Sesto. Διαχειριστές από τη Ρώμη, από το Ostia, αρκετά συμπαθητικοί, σου φέρνουν ακόμη και τη φοκάτσια από την πιτσαρία δίπλα που είναι φοβερή.

Ξεκινάμε από το καλύτερο: το profiterole. Τέλειο. Αλλά καλά, αυτό ξέρουν να το κάνουν οι Γάλλοι.

Το κοκτέιλ αστακού με αβοκάντο μας άρεσε, ήταν καλό. Μετά ήρθαν τα ζυμαρικά και εκεί... λοιπόν.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι το guanciale. Ίδιο σε όλα τα πιάτα: λεπτές λωρίδες, αφθονία ναι, αλλά ούτε τραγανό ούτε μαλακό. Ένα μεσαίο σημείο που δεν δουλεύει. Όταν τρώς μια gricia ή μια amatriciana στη Ρώμη, το guanciale πρέπει να δώσει εκείνη την τραγανότητα. Εδώ όχι.

Η carbonara ήταν πολύ ξηρή. Λίγη κρέμα, λίγο pecorino, λίγο αυγό, καθόλου πιπέρι. Ουσιαστικά guanciale και ζυμαρικά. Τα ζυμαρικά, εξάλλου, ένα παχύ μεσαίο μανίκι, ήταν μαγειρεμένα περισσότερο από al dente. Για το Παρίσι μπορεί να είναι 8, για τη Ρώμη κάτω από την ελάχιστη βαθμολογία.

Η amatriciana φτιαγμένη με σπασμένες μικρές ντομάτες αντί για πουρέ. Ιδιαίτερη επιλογή. Μόνο που ήταν ξινές, το όλο πράγμα έγινε ξινό και λίγο κομματιασμένο. Εμένα μου άρεσε, είχε ένα γιατί του, αλλά τεχνικά και εδώ είμαστε εκεί.

Η gricia η χειρότερη από όλες: ουσιαστικά μια cacio e pepe με guanciale πάνω. Η κρεμούλα του pecorino δεν ήταν καν αισθητή.

Τιμές παριζιάνες: carbonara 20 ευρώ, άλλα πρώτα πιάτα ακόμη και 26. Για το Παρίσι ισχύει, για αυτό που σου δίνουν χμ.

Ας πούμε ότι αν είσαι στο Παρίσι και θες ένα πιάτο ιταλικό ζυμαρικό, πήγαινε, αλλά μην περιμένεις τη Ρώμη.