Sora Lella — Rome

Eindelijk waren we er. Jaren had ik Sora Lella op mijn "ooit-nog-doen" lijstje staan, en afgelopen zaterdag zaten we op het Isola Tiberina. Een historische plek, dat weten jullie allemaal, een van die symbolen van de armoedige Romeinse keuken die ondertussen iets veel groters is geworden dan zichzelf.

De prijzen zijn hoog, daar hoeven we niet omheen te draaien. Maar we zeiden tegen elkaar: laten we het proberen en kijken of het standhoudt.

De puntarelle herinner ik me nog goed. Romige ansjovisaus, puntarelle mooi stijf, net zo knapperig als het hoort. 15€ en het zat allemaal wel snor. De zucchinibloemen waren daarentegen niet wat je ervan verwacht — zachte frituur, niet knapperig — maar ze zaten vol met een vleugje gerookt en ansjovis. Superlekker. Een zeer persoonlijke interpretatie van hen. En de supplì met kippeningewanden: heel anders dan die van de pizzeria aan de straat, maar daar komt het originele supplì vandaan, van de offal. Goed, echt goed.

Bij de eerste gangen maken ze amatriciana alleen met aardappelpuree-gnocchi. Gigantisch, maar licht als lucht. Het guanciale helemaal niet knapperig, pecorino met een lichte hand — en hier twijfel je: veel toeristen, veel Aziatische toeristen, misschien wordt het iets milder op het gebied van smaak. Hetzelfde met de carbonara, superromig, guanciale goed maar zacht. Persoonlijk vond ik het desondanks heel erg lekker.

Oh, de nagerechten. Ricotta- en morellencake spectaculair — luchtachtige ricotta, rijkelijk aanwezig, perfect evenwicht met het deeg. De maritozzo was die uit de vasten met rozijnen. Uitstekende slagroom. Bijzonder, niet de klassieker die je verwacht, maar wel lekker.

De sfeer is precies goed: je voelt je thuis, de kelners grapten met ons, het is Romeins in de beste zin van het woord.

80€ per persoon. Ze vragen ervan, en het is dat waard.