Trattoria da Augusto

Trastevere, je vindt er altijd wel iets. Deze keer belandden we bij Augusto, één van die historische tratoria's op een rustig plein — en het plein rustig vinden in Trastevere is op zichzelf al een klein wonder. Je reserveert niet, je wacht buiten, je staat in de rij. Het menu verandert elke dag, donderdag gnocchi en zo verder, echte oma-keuken. Het idee zit eraan.

Laten we beginnen met wat werkte: de puntarelle. Knapperig, met een fatsoenlijke saus, niets op aan te merken. De carciofo alla romana was lekker, huiselijk, goed gaar. Tot zover alles oké.

Toen kwamen de voorgerechten en veranderde de situatie. De cacio e pepe voldeed niet. De rigatoni waren goed gaar maar compleet smakeloos, en erbovenop een roomsausje van pecorino en peper die duidelijk van tevoren gemaakt was en nooit met de pasta verbonden was. Twee aparte dingen op hetzelfde bord. Het resultaat maakt je niet eens zin om je bord uit te eten.

De amatriciana leek uit een bedrijfskantine. Guanciale gesneden zo groot als twee slappen spekplakken, anonieme tomatenpuree, pecorino en peper praktisch afwezig. Die vettige rijkdom die je ervan verwacht ontbrak volledig.

De tiramisù — ja, we gingen tot het dessert — was een massief stuk zonder koffie, zonder frisheid, bereid op een onbekend moment. Aanvaardbaar, niets meer.

De bediening was onbeleefd, niet op die aardige Romeinse manier, echt ruw. Je zit beter buiten op het plein, onder een prachtige magnolia. Binnen is het donker en benauwd.

Twintig euro per persoon voor dit. Tenminste eerlijk, vergeleken met al die geïndustrialiseerde rommel in deze buurt. Maar eerlijk is niet genoeg.