L'Angelo AzzurroRome

We liepen binnen bij Angelo Azzurro zonder te reserveren, en dat kon ook niet anders: het is een bar-pasticceria uit de buurt, zo'n doodgewone Romeinse zaak die sinds de jaren zeventig en tachtig geen steek is veranderd. Geen glimmende nieuwe toonbanken, geen charmant terrasje. Kortom, zo'n tent. Maar we hadden veel goeds gehoord over de maritozzo en daar waren we voor gekomen.

Binnen hangen bordjes die erbij vertellen dat hun gebak een lange rijs heeft, meer dan 24 uur. Je merkt dat ze erin geloven.

Laten we beginnen met de teleurstelling, als je het zo mag noemen: het sacchettino met chocola. Een klassieker uit de Italiaanse bar, niets bijzonders, het heeft ons niet verrast en over een week weet ik er niets meer van. Tja, kan gebeuren.

De maritozzo daarentegen is een ander verhaal. Lekker, authentiek, oprecht. Ja, oprecht is het juiste woord: zo'n gebakje dat je niet probeert te imponeren en juist daarom werkt. De bakkwaliteit is perfect, niet te veel en niet te weinig. De room is zoet en supervers, en die doet al het halve werk. Ik vond hem erg lekker.

De rekening? Met z'n tweeën betaalden we 6,10 euro. De maritozzo kost 2,20, dus meer dan eerlijk, want in Rome is dat tegenwoordig niet vanzelfsprekend. Voor 3 euro per persoon zit er alles op en aan, en je geweten blijft er ook nog schoon bij.

Ach ja, het sacchettino zeg ik er nog maar eens bij: het is niet slecht, alleen liggen er bij de toonbank duizend precies zulke. De maritozzo is de reden waarom het de moeite loont om binnen te lopen.

Ga ik terug? Ja, maar voor de maritozzo. De rest laat ik voor wat het is.