Armando al Pantheon

Ik ben er met hoge verwachtingen naartoe gegaan, ik geef het toe. Wanneer je in elk klassement een plekje krijgt tussen de beste carbonara's van Rome, ga je er uiteindelijk heen. Online reservering verplicht, ze hebben zelfs het creditcardnummer genomen als waarborg met boete voor no-show. Oké, dat kan ik begrijpen.

Het restaurant ligt op twee stappen van het Pantheon, klein, een beetje gedateerd, een paar tafeltjes buiten. Het pleintje doet zijn werk: mooi zoals altijd.

Laten we beginnen waar het goed gaat. De gricia was uitstekend — en ik zeg dat wetende dat het in Rome zeldzaam is. Smaakvol, met echte guanciale, geen slimme cremige pecorino truuk zoals tegenwoordig overal. De mozzarella di bufala en de artichoke alla romana waren ook goed, niets op aan te merken.

Toen kwam de carbonara. De eerste heb ik teruggestuurd. Ei gebakken, pasta iets te gaar, guanciale bijna onzichtbaar. Ik deed het niet uit snobisme, ik wilde hen in het beste licht beoordelen, niet het slechtste. De tweede: verbeterde pasta, meer guanciale, maar het ei leek schuim. Te veel geëmulgeerd, misschien met te veel eierwit. Niet zijdeachtig zoals het zou moeten zijn. Teleurstellend ook bij de tweede poging.

De tiramisu? Standaard.

Op de rekening hebben ze spontaan korting gegeven voor het gedoe met de pasta. Aardig, niet gevraagd. De bediening was echter de hele avond attent.

Kortom, 25 euro per persoon voor een goed restaurant, met serieuze ingrediënten en professioneel personeel. Maar als je speciaal voor de carbonara komt, ben je in het verkeerde restaurant. In Rome zijn er duizenden betere carbonara's, en ik zit nog steeds met de vraag wie deze classificaties eigenlijk invult.