Antico Carbone

Trastevere, maar die buurt waar toeristen nog niet elk hoekje hebben gekoloniseerd. We gingen er op een zaterdagmiddag in februari heen, zonder reservering — en gelukkig waren niet alle tafels bezet. L'Antico Carbone is een klein, warm plekje, niets pretentieus. De service? Romeins en beleefd. Ja, dat bestaat nog steeds.

Laten we beginnen met de voorgerechten, want daar ging het echt goed. De carciofo alla giudia was uitgevoerd zoals het hoort: mooi wijd opengemaakt, knapperige blaadjes, niets op aan te merken. En de puntarelles — van de beste die we in Rome hebben geproefd, met een sausje waarvoor we het bord bijna hebben schoongelikt. Ook het brood van forno Santini was uitstekend, het klassieke Romeinse brood dat je met genoegen eet.

Daarna komen de pasta's, en daar gaat het bergafwaarts. Amatriciana en gricia, allebei met handgemaakte tonnarello — naar mijn mening een verkeerde keuze. Het is pasta die veel te dik is, vers brood houdt de al dente bereiding niet goed vol, en het eindigt ermee dat het de saus bedekt in plaats van deze te benadrukken. De guanciale was in lucifers gesneden, neigende naar gekookt, nul crispiness, en smaak had het weinig. De gricia was echt smakeloos. De amatriciana daarentegen — de saus zelf was lekker, misschien wel een van de beste evenwichtige versies met peper die we hebben geproefd. Jammer van de andere elementen.

We hebben geen desserts genomen: negen euro per tiramisu of maritozzo leek ons te veel voor Rome. Ze boden ons aan het einde een limoncello aan, een aardig gebaar, hoewel wat waterig.

Maar als je vervolgens afrekent: twee euro per persoon brood, twee voor couvert, drie en een half voor water. Elf en een half euro betaald alleen al voor het feit dat je hebt gezeten. Een beetje te veel.

Kom je terug? Voor de puntarelles, ja. Maar met open ogen.