Pasticceria Bar Romoli

Zondagochtend, Rome. Een van die plekken waar mensen je maanden lang zeggen "je moet er heen" en uiteindelijk ga je er naartoe.

Bar Pasticceria Romoli is een klassieke Romeinse bar, geen poespas: binnen geen tafeltjes, buiten op het trottoir een stuk of zes, zeven, krap tegen elkaar. Als je met veel bent, sterkte ermee dus. Maar er waren toch veel mensen, veel, met het geluid van kopjes die in de vaatwasser gaan en dubbel rijen bij de toog — één voor de koffie, één voor de pastries. Zondagochtend in Rome is zo, daar valt niets over te zeggen.

De maritozzo. Compact deeg maar zacht, goed gebakken, slagroom niet kleverig. Erg lekker. Tussen de beste van Rome? Ja, absoluut. Of het *de* beste is weet ik niet, daarvoor zou je ze allemaal af moeten gaan, maar zeker staat het hier bovenaan.

De Gabriella echter — dat is de verrassing. Het is een Deense, er is eentje met kaneel en eentje met chocola. We hadden hem net uit de oven, en het verschil merk je: krokant, warm, met room en chocoladestukjes die samen smelten. Lekker spul, punt.

O, en dan was er nog het hartige. Ik zeg het omdat ik uit het noorden kom en in Rome een behoorlijk zoutontbijt voor tien uur 's ochtends vinden bijna onmogelijk is. Hier echter: kleine pizzaatjes, tramezzini's, rollen. De kleine pizza was lekker. Dat is niet niks.

Negen euro voor twee. Negen euro.

Kom ik terug? Ja, maar op zondagen moet je geduld hebben bij de toog.