Osteria Palmira

Ik ben min of meer toevallig bij Palmira terecht gekomen, ik zocht een plek waar ik kon blijven zonder haast. En inderdaad, de sfeer is precies zo: je krijgt zin om er te blijven, ontspannen, niet een van die plekken waar je eet en direct weer weg bent.

Laten we beginnen met het guanciale, want dat is het punt. Het was niet erg knapperig, zowel in de amatriciana als in de gricia. Jammer, want de rest was prima. De amatriciana had een echt goede tomaat, je voelde de kwaliteit, maar die wat zachte guanciale laat je denken 'dat had beter gekund'. De gricia, hetzelfde verhaal met het guanciale, en bovendien was er veel te veel pecorino. Echt te veel. Het overstemde alles.

Maar goed, ik ben niet teleurgesteld opgestaan. Integendeel. Eerst brachten ze een warme panzanella, soort kleine verwarmde taart. Supereenvoudig maar perfect. Smaken in balans, niets ingewikkelds, van die dingen die vanzelf werken.

De tiramisu op het eind erg luchtig, lekker.

Wat me opviel is dat je voelt dat er aandacht voor ingrediënten is. Ze gebruiken niet zomaar wat. Er is de wil om Romeinse keuken goed te doen, ook al moeten enkele details nog worden bijgewerkt. Het restaurant doet je je goed voelen, dat is het punt. Het gaat niet alleen om eten.

Zou ik teruggaan? Ja, misschien iets anders proberen. Of juist de carbonara, wie weet of het guanciale daar ook...