Osteria Fratelli Mori

Ik ben er min of meer toevallig terechtgekomen, het restaurant zag er van buiten veelbelovend uit. Binnen is het inderdaad groot, verdeeld over meerdere zalen met een rustiek-industriële sfeer. Meer restaurant dan osteria, zowel qua atmosfeer als qua klantele.

Laten we beginnen met de teleurstelling: carbonara en amatriciana waren echt niet goed. Guanciale slap, helemaal niet knapperig, en veel te zout. Maar het echte probleem is de pecorino, praktisch afwezig. Op de carbonara was de room te vloeibaar, zonder karakter. Peper? Onmerkbaar. Ze geven je alleen rigatoni, punt uit. Mijn vrouw, voorzichtig, gaf een 7, ik een 6,5 onder protest. In Rome neem je deze gerechten niet zomaar op de koop toe.

De voorgerechten redden het echter. Polpettini di coda all'amatriciana met pikante saus waren goed, niets op aan te merken. De gefrituurde bloemkool gevuld met taleggio start veelbelovend: zachte panering, de eerste is uitstekend, de tweede ook. Alleen vanaf de derde beginnen ze zwaar te worden, zonder de ansjovis erin worden ze een beetje droog als je erdoor gaat.

Ah, de tiramisu. Zeven euro voor een nagerecht dat veel te zoet was, zonder die bittere noot van koffie noch cacao. Meh.

27 euro per persoon is niet echt weinig, vooral gezien het feit dat de pasta – wat hun sterkte zou moeten zijn – gewoon matig was.

Laten we zeggen dat er betere plekken in Rome zijn voor een échte carbonara.