Lo'steria

Zaterdagavond, Ponte Milvio. We waren toevallig in Lo'steria terechtgekomen — of eigenlijk, zonder veel voorbereiding. Het restaurant is klein, industrial ingericht, eenvoudig. Het terras was gesloten, jammer. Het menu krijg je op een krijtbord aan tafel plus een mondelinge suggestielijst. Het eerste wat je opvalt: de ingangsdeuren hebben een reuzeachtige vork en lepel als handgrepen. Leuk detail.

We beginnen met de pasta, want dat is waarom je erheen gaat. Cacio e pepe goed, écht romig — niet die nep-rotzooi die je in de helft van de Romeinse restaurants tegenkomt. Misschien net iets te veel kaas, maar oké. Carbonara ook goed, guanciale als luciferstokjes knapperig, zijdeachtige room en ruim peper. De gricia op dezelfde lijn, hoewel wat licht van het reuzel. De amatriciana daarentegen: afgekeurd. Bruine kleur in plaats van rood, smaak van aangebrand in de tomaat, te weinig pecorino. Die moet opnieuw gemaakt worden.

De voorgerechten: zakje frituur met supplì, gébakken groenten en gehaktbal — alles degelijk. De carciofo alla giudia was lekker, buitenbladen knapperig, stengel apart geserveerd, niet vet. De plank met Romeinse vleeswaren en kaas was uit balans naar de kaas toe en niets bleef hangen.

Ah, de tiramisu. Geserveerd in een potje, met eronder een soort korst als cheesecake in plaats van ladyfingers, room vol lucht en weinig mascarpone, geen spoor van koffie. Meh.

De rekening kwam met vier meringues als cadeau — aardig gebaar. 21€ per persoon in Rome op zaterdagavond, voor deze kwaliteit? Prima prijs.

Gaan we terug? Ja, maar we slaan de amatriciana over.