Lo ScopettaroRome

Gehoord over de carbonara en amatriciana? Ik ook. En dus belandden we met z'n vieren op een avond eind mei bij Lo Scopettaro, Testaccio, aan de kant van de Tiber. Gelukkig gereserveerd, want het restaurant heeft slechts drie kleine zaaltjes binnenin en wat tafeltjes buiten — wij zaten buiten, "zomaar neergegooid" is de juiste beschrijving.

De voorgerechten maakten indruk. Trippa nel coccio was goed, aubergine alla parmigiana ook, maar twaalf euro voor een klein portiertje doet je wel even gek kijken. Bruschetta en wat anders, kortom, niets negatiefs op aan te merken.

Over de pasta's. De carbonara — waar ze om bekend waren — volledig afgewezen. Geroosterd ei, slappe pasta, pecorino bijna afwezig. Het guanciale redde het wel, halfknapperig en van goede kwaliteit, maar alleen volstaat dat niet. De mezze maniche met staartjessaus: je zocht het vlees, vond alleen saus. Acceptabel, niets bijzonders. De gricia met tonnarello daarentegen werkte goed: de juiste hoeveelheid guanciale, pecorino aanwezig, correcte conceptie van het gerecht. Het beste was toch de amatriciana met geplette gepelde tomaten — je zag de stukken — en het guanciale deed wat het moest doen. Het durchgaande probleem met bijna alles: te veel pasta in verhouding tot de saus, die eronder verdwijnt. Je vindt het alleen op de bodem van je bord, aan het eind.

De tiramisu — een klassieke slab met savoiardi en goed voelbare koffie — kwam te laat en was al warm. Met de temperaturen die avond hielp dat niet.

Drieëntwintig euro per persoon zou kunnen kloppen, maar de verwachtingen waren hoog en het resultaat haalde ze niet. Waarschijnlijk gaan we niet terug.