La Villetta dal 1940

We gingen naar de Villetta sinds 1940, in de buurt van de Piramide, aangetrokken door dit verhaal over de cofana. Eigenlijk serveren ze je het eerste gerecht in een enorm bakblik, iets voor minstens twee personen. Het restaurant loopt vol, vol foto's met beroemdheden overal aan de muren, maar als je beter kijkt, merk je dat de brodzak er al gebruikt uit ziet, stoelen versleten. Kortom, ze verzorgen het uiterlijk maar niet de inhoud.

Voorgerechten duur en teleurstellend. Zes euro voor middelmatige courgettebloemen. De supplì à vier euro het stuk zouden geweldig moeten zijn, maar zo'n dikke paneerlaag dat het alle smaak wegnam, en de mozzarella duidelijk recht van bevroren naar frituur. Slecht.

De eerste gangen zijn het sterke punt, alleen niet dus. Amatriciana met pici, al is de pasta verkeerd, veel te dik, plus misschien iets te gaar. Guancial in overvloed ja, gesneden in bacon-achtige stukken, knapperig maar niets bijzonders. Een bord gemaakt voor Instagram in plaats van om van te eten, alleen de saus redt het enigszins.

De carbonara erger. Half-lange pasta al dente, oké, maar alles volledig los van elkaar, ei en pecorino bijna afwezig. Eigenlijk droge pasta met guancial erbovenop. En altijd zo'n absurde hoeveelheid.

Het tiramisu brengen ze je in een moka, negen euro. Spectaculair, je verdeelt het zowel boven als onder, maar de koffie proef je helemaal niet. Mooi om naar te kijken, dat wel.

Met z'n tweeën hebben we 63 euro betaald. Te veel voor wat het is. Een restaurant voor toeristen die een foto willen, niet voor wie goed wil eten. Totaal overrated.