La Ciambella Bar-à-Vin

Zondag in het historische centrum, Pantheon-wijk. La Ciambella ligt in een rustig straatje, je stapt naar binnen en het voelt als een Marokkaanse riad. Zeer hoge plafonds, tafels met afstand, alles hout en minimalisme. Jazz fusion op zacht volume, weinig volk, ontspannen sfeer. Het is een Michelin-aanrader, dus je weet al dat je diep in je portefeuille gaat graven.

We gingen vooral voor de carbonara, die op bepaalde lijstjes staat zoals 'beste van Rome'. Spoiler: meh.

Maar eerst de voorgerechten. Coda alla vaccinara in een jasje met selderijmayonaise: goed maar meer straatvoedsel dan wat dan ook, dus geen bestek. De maritozzo met gestampte kabeljauw en limoen daarentegen is fenomenaal. Romige kabeljauw die als een wolk aanvoelt, een superzachte maritozzo. Dat is echt wat.

Dan komen de Romeinse eerste gangen en hier... oké. De carbonara is technisch goed gemaakt, alleen het guanciale is in bloemblaadjes gesneden, supersmal. Het idee zal zijn smaak geven zonder textuur, maar zodra het de eierdooier raakt, verdwijnt het. Nul knapperigheid. En de eigeelcrème neigde naar droog, niet fluweelachtig zoals het hoort.

De amatriciana erger. Dichte saus met gestoofd tomaat die bitter en zoet smaakt, geen frisheid van gepelde tomaten. Het guanciale altijd in bloemblaadjes verdrinkt in de saus, wordt een gestoofd gerecht. Het krokante contrast ontbreekt volledig. Pecorino nauwelijks aanwezig, peper bijna onmerkbaar. Leuk detail: ze serveren het met een mini-bagel voor het deppen.

Het dessert, een mini-gebakken ciambella met mascarpone en koffiegel. Goed maar de combinatie overtuigt niet echt.

55 euro per persoon. Brood 5 euro maar warm en lekker. Overpriced à la Michelin. Voor echt Romeins eten ga je ergens anders heen. Voor een reïnterpretatie... ja, deze gerechten hebben me niet dat wow-effect gegeven dat je verwacht.