Il Maritozzaro

Zondagmorgen, ontbijt bij de Maritozzaro in Trastevere. Parkeren is een nachtmerrie, je bent gewaarschuwd.

Het zaakje is echt een bar uit de oude school, jaren zeventig spul, niets bijzonders qua uiterlijk. Krap ingepakt, dozen overal, tafeltjes buiten op straat. Kortom, je neemt je date hier niet op het eerste afspraakje mee. Maar goed, we waren niet gekomen voor de inrichting.

De maritozzo slaat je omver. Dat moet meteen gezegd worden. Deeg net zacht genoeg, bakking perfect, je voelt dat het echte Romeinse banketbakkerij is. Twee vijftig voor de grote, eerlijk geprijsd. De slagroom is vers en lekker, alleen hadden ze er misschien iets meer van mogen doen. Maar alles bij elkaar is het vakwerk, degenen die het onder de beste van Rome rangschikken hebben gelijk.

We hebben ook een pan gocciole geprobeerd. Nou ja, die laten we staan. Droog, smaakt naar spul dat daar al een poosje staat, soort van net boven industrieel. Ze verkopen er waarschijnlijk niet veel van en dat zie je.

De koffie is oké, niet verbrand zoals vaak in Rome, maar niets bijzonders.

De obers zijn Romeinen uit Rome, die ietwat ruwe sympathie die je misschien van slag brengt als je er niet aan gewend bent, maar ze zijn aardig.

Ga je terug? Als je een echte maritozzo wilt, ja, dat is het reisje waard. Voor de rest eh. Drie euro per persoon voor ontbijt, dat klopt.