Hosteria Grappolo D'Oro

Dus, de Hosteria Grappolo D'Oro. Toplocatie, op een steenworp afstand van Campo dei Fiori en piazza Navona, in de Slow Food en Gambero Rosso gidsen, aangeprezen voor de beste carbonara en amatriciana van Rome. We verwachtten eerlijk gezegd heel veel.

Het zaaltje is aardig, rustiek met zichtbare balken, maar buiten hebben ze deze plastic afdekking die behoorlijk afzichtelijk is, nou ja.

Gemengde antipasto: een proefje van alles. Het gehaktballetje van gekookt vlees met groene saus was goed, de rest meh. Menubeschrijvingen die veel beloofden, maar uiteindelijk niets speciaals.

En hier komt het pijnlijke punt. De carbonara, die volgens de ranglijsten een van de beste van Rome zou moeten zijn, voor ons is het een nee. Veel te droog, weinig roomsaus, en vooral - en dat is ernstig - je proefde de pecorino helemaal niet. Nul komma nul. Misschien om toeristen niet af te schrikken? De guanciale, die wel van goede kwaliteit was, hartstikke slap, geen krokantheit. En de gemaalde peper veel te grof, bijna irritant. Met al die romige saus die ontbrak, hing de guanciale compleet los van de pasta.

De amatriciana beter, maar ook hier. Guanciale slap ook daar, tomaat te zuur en pecorino altijd met een druppelaar. Zeg maar dat het beter is dan de carbonara, maar niet uit de ranglijst.

Ah, de tiramisu was wel lekker. Blok vorm, goed gebalanceerd tussen zoet en bitter. Die wel.

Klein irritant puntje: drie euro voor het brood, dat echt heel basaal was. Te veel.

Uiteindelijk 28 euro per persoon voor een gemiddelde ervaring. Het probleem is dat je met die locatie, die gidsen en die faam iets anders verwacht. Er zijn andere plekken in Rome met minder glans die het beter doen voor minder. Teleurgesteld.