Da Cesare al Casaletto

Ik ben langs Cesare al Casaletto gegaan met mijn vrouw nadat ik erover had horen praten van over de hele wereld. Het parkeren is een beetje onhandig, de ingang ligt recht op straat, maar ja.

Hoge verwachtingen. Te hoog? Nee.

We begonnen met pompoenbloemem en supplì. De frituur is echt top: knapperig van buiten, niet vet, alles droog zoals het hoort. De supplì echt goed, die zoals het hoort gemaakt met die streng mozzarella die je trekt.

Daarna amatriciana voor mij, cacio e pepe voor haar. Moet ik iets zeggen? Dit zijn onder de beste die ik in Rome gegeten heb. En in Rome maak je geen grappen met amatriciana, of je kunt het of je blijft thuis. Hier kunnen ze het. De cacio e pepe ook, perfect gemengd, peper die je proeft.

Het enige minpuntje was de tiramisu. Lekker hoor, geen twijfel over. Alleen verwacht je na al dat voorgaande het grote finale en in plaats daarvan is het... normaal. Laten we zeggen dat na zulke gangen elke dessert het moeilijk zou hebben.

Wat me het meest raakte was het menu. Er waren ongeveer tien gerechten die ik allemaal had willen bestellen. We moesten pijnlijke keuzes maken om niet rollend naar buiten te gaan. We komen terug, dat is zeker.

25 euro per persoon. In Rome, voor hoe je gegeten hebt, is dat meer dan een eerlijke prijs.

Ik kom volgende week terug.