Agrodolce London

Ik ben in Londen voor werk en een paar mensen hadden me Agrodolce aangeraden, in de wijk Fitzrovia, als de juiste plek voor een serieuze carbonara. Niet strikt Romeins, zeiden ze, maar Italiaanse keuken zoals het hoort. Nou ja, ik ben er heen gegaan.

Ik begon met de supplì. Fout. Hier in Londen lijkt het gebruik te zijn dat je er twee op een bordje krijgt — dat deed me al een wenkbrauw optrekken — en laten we zeggen dat mijn argwaan gegrond was. Goed frituurwerk, knapperig, dat klopte wel. Maar erin? Rijst bijna zonder smaak, sporen van mozzarella, geen kaarsdraden, niets bijzonders. Supplì zonder pardon afgekeurd.

De carbonara was de reden waarom ik daar was. En dus: het was geen crème, het was een bouillon. Ei en pecorino veel te vloeibaar, pasta die zwom in plaats van omhuld te zijn. Jammer, want de mezze maniche waren al dente, dat klopt. De guanciale gesneden als lucifers, mager, niet knapperig, wat lastig om op te kauwen. In Rome zou dat een schamele 4,5 zijn. In Londen, waar het gemiddelde niveau is wat het is, zeg maar een 6 op zijn best — de algemene smaak was niet om weg te gooien.

O ja, nog iets: ik betaalde met kaart en ze brachten me alleen de rekening. Geen bon, niks. Ik weet niet of ze die gewoonte uit Italië hebben meegenomen.

De prijzen zijn Londens: 18 pond voor de carbonara, 7 voor de twee supplì. Op het menu stonden ook amatriciana, gricia, cacio e pepe, saltimbocca.

Voor Londen kan het logisch zijn om erheen te gaan. Voor Rome niet.