Ci Tua Osteria Romana

Portobello-wijk, novemberavond. Geboekt bij Citua Osteria Romana vooral uit nieuwsgierigheid naar Romeins eten in Londen, niet echt voor iets anders.

Mooie avond, dat moet gezegd worden. We hebben uren met de jongens van het restaurant gepraat, muziek, verschillen tussen Italië en het VK, het gebruikelijke. Ontspannen sfeer.

Toen kwam het eten en daar werd het ingewikkelder.

Supplì: hmm. Ze kosten veel maar je krijgt er twee mooie dikke. Probleem: niet knapperig. En de smaak is een beetje anoniem, ongedefinieerd. De mozzarella trekt, oké, maar een supplì zonder dat knapperige korstje aan de buitenkant dat je breekt... enfin. Tussen de 5 en de 6, zou ik zeggen.

Carbonara. Ik nam het met spaghetti di Gragnano, je kon ook tonnarelli kiezen. Pasta al dente, dat was perfect. Zijdeachtige crème, daar zit 't goed. Alleen de peper was vrijwel afwezig. En de guanciale... ja, dat was eigenlijk een halve ramp. Te dun gesneden, in reepjes zoals pancetta, en vooral aangebrand. Te lang gekookt, je rook het.

In Italië zou ik het een 6 geven, misschien 6,5 uit mededogen. Omdat je in Londen bent stijgt het cijfer een beetje volgens lokale maatstaven, maar de fout met de guanciale blijft ernstig. Te ernstig voor een osteria die 'romana' heet.

40 pond alleen, niet bepaald voordelig. Maar de sfeer telt, en het gezelschap ook. Zoeken jullie de perfecte carbonara, vergeet het. Willen jullie een aangename avond met Italiaanse gezichten, kan het.