Le Romane

Ik was in Barcelona met 35 graden in de schaduw en ik begin een carbonara te zoeken. Logisch toch? Nou goed, ze hadden me gezegd dat Le Romane die goed maakte, dus ik moest het controleren.

De plek is aardig, niet-toeristisch gebied, twee rustieke zaaltjes binnen en tafels buiten. Vol met Spanjaarden die allemaal pizza eten. En het is niet eens de klassieke ronde, het is meer een gigantische pala om met duizend toppings te delen. Oké.

Ik ga direct op de supplì en carbonara af, want daarvoor ben ik gekomen. De supplì is klein maar lekker hé, ragù erin, goed gebakken. Voor het buitenland is het echt prima, veel restaurants in Rome zouden het slechter doen. Ambachtelijk, je hoort het.

Dan komt de carbonara en hier wordt het ingewikkelder. Kijk, de pasta is al dente, de guanciale mooi knapperig, de cremige saus wordt bijna perfect. De chef kan koken, dat is duidelijk. Alleen dat. De pecorino. Jezus wat een pecorino hebben ze gebruikt, die zoutste witte kaas die je met fava's in het voorjaar eet, snap je? Die ultiem gerijpte die je mond vol zout kapt. Nul ronding, nul subtiliteit. Ze hebben een gerecht dat echt goed had kunnen zijn verpest met een verkeerde keuze van kaas.

Het is jammer want de techniek is er helemaal, maar die pecorino doodt alles. Misschien is het onder de carbonara's van Barcelona zelfs een van de besten, weet ik veel, maar met de juiste kaas zou het een ander level zijn. Ik hoop dat iemand in de keuken dit leest, want ze verdienen beter.