Trattoria da Augusto

Trastevere'de her zaman bir şeyler bulursun. Bu sefer Augusto'da bittik, sessiz bir meydancıkta olan o eski meyhane türlerinden biri — ve yalnızca Trastevere'de bunu sessiz bulmak bile bir mucize. Rezervasyon yapılmıyor, dışarıda beklenip sıraya giriliyor. Menü her gün değişiyor, perşembe gnocchi ve böyle şeyler, ninnenin mutfağı işte. Fikir var.

İşe yarayanlardan başlayalım: puntarelle. Çıtır, güzel bir sosla, söylenecek bir şey yok. Carciofo alla romana iyiydi, evde yapılmış gibi, güzel pişmiş. Buraya kadar her şey tamam.

Sonra ana yemekler geldi ve durum değişti. Cacio e pepe yeterlilikten uzaktı. Rigatone iyi pişmişti ama tamamen tatsızlı, üstünde de bariz şekilde önceden hazırlanmış ve pastayla hiç karışmamış pecorino ve biber kremasi. Tabakta iki ayrı şey. Sonuç seni ekmek kabuğu yapmaya bile ikna etmiyor.

Amatriciana bir yemekhane tabağı gibi görünüyordu. Guanciale iki dilim bacondan biraz haşlanmış kadar büyük kesilmiş, anonim geçirilmiş domates, pecorino ve biber neredeyse hiç yok. Beklediğin tüm yağlılığı eksikti.

Tiramisu — evet, tatlıya kadar gittik — katı bir dilimdi, kahvesiz, tazeliksiz, ne zaman hazırlanmışsa öyle. Kabul edilebilir, başka bir şey değil.

Hizmet edepsizdi, hoş bir roman edepsizliği anlamında değil, irkiltici bir şekilde. Meydancıkta, güzel bir manolya altında dışarıda olmak daha iyi. İçerde karanlık ve dar.

Kişi başı yirmi euro. En azından bu çevrede dolaşan endüstrileştirilmiş malların aksine dürüst. Ama dürüstlük yeterli değil.