Osteria Palmira

Palmira'ya neredeyse tesadüfen uğradım, acelesi olmadan durabilecek bir yer arıyordum. Ve gerçekten de atmosfer tam da bu: orada kalmak isteyasın, rahatlamak isteyesin, hızlıca yiyip gitmek zorunda olduğun yerlerden değil.

Guancialeden başlayalım, zaten asıl nokta bu. Hem amatriciana'da hem de gricia'da az çıtırdı. İyi olurdu çünkü geri kalan her şey düzenliydi. Amatriciana'da gerçekten iyi bir domates vardı, kalitesini hissediyordun, ama o biraz yumuşak guanciale seni "yapabilir miydi" diye düşündürtüyor. Gricia da guanciale'de aynı hikaye, üstüne üstlük çok fazla pecorino vardı. Çok fazla ama çok. Her şeyi örtüyordu.

Ama neyse, üzüntüyle kalkıp gitmedim. Tam tersine. Başlangıçta bize sıcak bir panzanella getirdiler, sanki hafifçe ısıtılmış bir kek gibi. Çok basit ama tamamen yerinde. Dengeli tatlar, karmaşık hiçbir şey yok, çaba gerektirmeden işe yarayan o şeyler.

Sonunda tiramisu çok yumuşak, lezzetli.

Beni vuran şey, hammaddeler için verilen dikkati hissettirmek. Rasgele bir şey kullanmıyorlar. Roman mutfağını düzgün yapmak isteme var, hatta bazı detaylar düzeltilse de. Lokanta seni iyi hissettirir, asıl nokta bu. Sadece yemek meselesi değil.

Bir daha giderdim mi? Evet, belki başka şey deneyerek. Ya da tam da carbonara, kim bilir guanciale de orada mı...