Osteria Bonelli

Neredeyse tesadüfen, öğle saatinde geçerken oraya düştüm. Dışarıdan sıfır beklenti, tipik eski tarz bir Römork meyhane.

Hemen griciadan başlayacağım çünkü bu beni en çok şüpheye düşüren yemek. Evet, güzel. Ama bana göre bu bir gricia değil. Çok fazla pecorino, her şeyi örtüp kapatacak kadar yoğun bir kremalılık. Daha çok bir cacio e guanciale oluyor, lezzetli tabii, kolay yeniyor, ama bir gricianın içinde aradığım bu değil. Pecorino arka planda olmalı, burada komuta ediyor. Sonra guanciale, çok yağsız, ne çıtır ne de yumuşak. Bilmiyorum, bana garip geldi. Çoğu kişi bunu çok seviyor biliyorum, ama ben anlayamadım.

Supplì bana hoştu. Panır çıtır olmalı dediği gibi çıtır, ragù var, zengin. Dolgu hafifçe kuru ve başka hiçbir yerde bulmadığım bir biber kokusuna sahip. Fena değil.

Tiramisu kapanış: güzel ama biraz düzensiz. Acı kısımlar var, çıtır kısımlar var, tamam. Ama krema çok tatlı ve tatlı ile acı arasındaki denge biraz kaotik. Bir kaşık yedin mi bir şey, bir sonraki kaşık tamamen farklı.

Hizmet beklediğin gibi: samimi ama biraz hırçın, Römalıca. Fiyat makul, böyle bir meyhane için kişi başı 17 euro.

Yanlış yemekleri sipariş etmiş gibi kötü bir hissim var. Sanki başka bir şey alsaydım farklı olurdu gibi. Yani evet, tekrar gelirim, ama her şeyi değiştirim.