L’oste ai banchi

Roma'nın merkezindeki bu küçük restoran bizi tam olarak ikna etmedi. Sığır filetosu tartaresiyle başladık, mükemmeldi, ardından fasulye ve pecorino kremasyyla birlikte bir crostini geldi, iyi ama aslında doğru olması açısından 'crostini ve pecorino kremasyyla fasulye' olarak adlandırılması gerekirdi. Roma'nın ilk yemekleri biraz daha az iyiydi. Karbonarası guancialenin pişirme süresinde çok fazla farklılık gösteriyordu, biraz daha pişmesi gereken bir pasta, iyi bir kremamsıllık ve çok yaşlı bir pecorininin verdiği mükemmel bir aksanla. Amatriciana ise daha kötüydü, yanlış pasta seçiminden başlayarak, strozzapreti kullanılmıştı ve gene çok pişmişti, çok asidik bir domates ve bu hataları düzeltmek için yetersiz pecorino vardı. Sonda iyi bir tiramisu, çok 'yoğun' ve belki de acılığa karşı biraz fazla dengesiz. Her şeyi toplayınca, Roma mutfağının malzemeleri ve önerisinde bir arama algılansa da bu tamamen yaklaşık bir uygulamayla boşa gitmekte olan, ağızda biraz acı bırakan ne iyi ne kötü bir yargıya ulaşıyoruz.