Trattoria Da Enzo al 29

Przybyłem pół godziny przed otwarciem i już była kolejka. No cóż, tego się spodziewałem. U Enza to coś w rodzaju must-have w Trastevere, tyle że w mniej chaotycznej części, gdzie nie znajdziesz pięćdziesięciu restauracji przyleponych jedna do drugiej. Żadnych rezerwacji, więc albo kolejka, albo nic.

Zacznijmy od Grisci, bo muszę to powiedzieć: kurde, jaki makaron. Guanciale był dobry, tylko że gdyby był trochę bardziej chrupiący, bylibyśmy przy arcydziele. Ale mówię o minimalistycznych szczegółach, bo danie i tak robi wrażenie. Kremowe w sam raz, pecorino słychać, ale nie zabija wszystkiego. Amatriciana też doskonała, nic do dodania.

Ah, kwiaty cukinii. Chrupiące na zewnątrz, miękkie w środku, faszerowane jak należy. Nie te biedne kwiatuszki, które znajdziesz wszędzie, gdzie jesz tylko ciasto.

Tiramisu na koniec zamknęło wieczór porządnie. Klasyczne, dobrze zrobione, kremowe.

Słuchaj, pełno tu obcokrajowców i widać, ale poziom jest naprawdę autentyczny. Nie jest tanio - siedzimy na 25 euro na osobę - ale biorąc pod uwagę, gdzie jesteś i co jesz, wszystko się zgadza. Inne miejsca z taką sławą strzelają ci absurdalne ceny za przaśne jedzenie.

Jedynym utrapieniem jest kolejka. Ale powiedzmy, że warto czekać. Chodźcie przed otwarciem, przynieście cierpliwość i jedzcie jak trzeba. Może mi się po prostu szczęśliwie ułożyło, bo czekałem krótko, ale widziałem ludzi, którzy zawracali.

Wrócę? Tak, ale przyjdę wcześniej.