Trattoria Da Danilo

Trafiłem tu, bo przechodziłem przez piazzę Vittorio i ktoś mi powiedział "idź do Danilo, to pewniaka". Lokalne miejsce historyczne, klasyczne rzymskie otoczenie, bez żadnych ozdób.

Zaczniemy od cacio e pepe, która najbardziej mnie przekonała. Mantecata bezpośrednio w formie pecorino, co już samo w sobie to widowisko. Wynik? Rozpada się w ustach. Kremowa jak trzeba, smaczna bez przesady. Szczerze mówiąc, jedna z najlepszych, które jadłem w Rzymie, a spróbowałem sporo.

Carbonara natomiast zostawiła mnie trochę rozczarowaną. Krem był zbyt nasycony pecorino, efekt taki gęsty i w niektórych miejscach prawie grudkowaty. A guanciale, które powinno być chrupiące, było mięcej miękkie niż trzeba. Dobra oczywiście, ale po cacio e pepe spodziewałem się czegoś więcej.

Polpette all'amatriciana z nazwy obiecują dużo, ale ostatecznie to polpety w sosie z kawałkiem guanciale положenym na wierzchu. No cóż, się je je chętnie, ale nic specjalnego.

Tiramisu dobry, w średniej wszystkich dobrych rzymskich tiramisu. Nic, co by cię zmusiło do krzyków na temat cudu, ale jako zakończenie potrawa się kwalifikuje.

31 euro za osobę to nie mało, ale jesteśmy w centrum Rzymu w miejscu, które wie, co robi. Sama cacio e pepe warta jest wizyty. Może następnym razem wezmę tę i inny pierwszy dań, nie carbonarę.