Rosina Cucina di Casa

Dzielnica Farnese, kierunek Trastevere. Wpaść tu można prawie przypadkiem, stolik na zewnątrz, piękny wieczór. Rosina Cucina di Casa — sama nazwa mówi już wszystko, albo przynajmniej się o to stara.

Zaczniemy od kwiatów cukinii, bo tam czeka nas rzecz, która dała mi najwięcej do myślenia. Dwanaście euro za trzy sztuki. Cztery euro za kwiat. Małe, na dodatek. Ale były naprawdę dobre, dobrze zrobione, i na koniec przestałem liczyć. Tylko ta porcja jest trochę skąpa, przyznacie.

Carbonara przyszła ze spaghettoni, kremowa, pięknie żółta od jaj i pecorino. Dobra. Tyle że makaron był ugotowany minutę za długo — czuć to, zmienia wszystko. A guanciale: w ustach był albo gumowaty albo za twardy, nigdy chrupki. Szkoda, bo smak był.

Amatriciana miała słodkawy posmak, który mi się nie podobał. Mało pecorino, guanciale miękkie. Przyjemne, ale to zupełnie coś innego niż się spodziewasz.

Ach, tiramisu. Przynoszą ci je na jednym z tych talerzyków Bormioli z baru sprzed czterdziestu lat — nie wiem, czy to wybór estetyczny czy przyzwyczajenie. Tak czy inaczej było dobre, średnio, bez zarzutów i bez braw.

Za to serwis jest znakomity. Mili chłopcy, uważni, sprawią, że będziesz się czuł komfortowo. I dwadzieścia sześć euro na osobę za to wszystko, no cóż, można być zadowolonym.

Wrócimy tam? Tak.