Antico Carbone

Trastevere, ale ta część, gdzie turyści jeszcze nie skolonizowali każdego kąta. Poszliśmy tam w sobotę w lutym, bez rezerwacji — i na szczęście stoliki nie były całkowicie zajęte. L'Antico Carbone to małe, ciepłe miejsce, nic pretensjonalnego. Obsługa? Rzymska i uprzejma. Tak, to wciąż istnieje.

Zaczynamy od przystawek, bo tam poszło naprawdę dobrze. Karczoch alla giudia był wykonany jak należy: szeroko otwarty, chrupiące liście, nic do dodania. A puntarelle — wśród najlepszych, jakie mieliśmy w Rzymie, z soseczkiem, który prawie polizaliśmy z talerza. Chleb z pieca Santini też był doskonały, klasycznie rzymski, który się je z przyjemnością.

Potem przychodzą pierwsze dania, i tu jest gorzej. Amatriciana i gricia, obie z tonnarello zrobionym ręcznie — moim zdaniem błędny wybór. To zbyt gruba pasta, nie trzyma się al dente będąc świeża, i w końcu zakrywa sos zamiast go podkreślać. Guanciale była krojona w słoики, miała tendencję do gotowania, zero chrupkości, i smaku miała mało. Gricia była właśnie bez smaku. Amatriciana natomiast — sos sam w sobie był dobry, może jedna z lepiej wyważonych wersji z pieprzem, jakie kiedykolwiek próbowaliśmy. Szkoda dla pozostałych elementów.

Deserów nie zamówiliśmy: dziewięć euro za tiramisu czy maritozzo wydawało nam się nadmierne dla Rzymu. Na koniec poczęstowali nas limoncello, miły gest, choć rozcieńczony.

Tylko że potem robisz rachunek: dwa euro za osobę za chleb, dwa za couvert, trzy i pół za wodę. Jedenaście i pół euro zapłacone tylko za to, że się siedziało. To trochę za dużo.

Wrócisz tam? Ze względu na puntarelle, tak. Ale z otwartymi oczami.